Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Ψευδαίσθηση δημιουργικότητας

          Κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, τα ηχεία χτυπάνε instrumentals από ραπ κομμάτια. Προτιμώ να ακούω τα beats σκέτα, χωρίς τον μαλάκα από πάνω να λέει τις ποζεριές του. Από Jedi mind tricks σε Snowgoons, μετά κλασικά σε beats του Rza και μετά πολλοί και διάφοροι γνωστοί και μη. Συνήθως όταν ακούω beats, μου βγαίνει αυθόρμητα να ραπάρω, να εκφραστώ. Έτσι, ακόμη και για να γράψω ένα κείμενο με βοηθά αρκετά.

          Αλλάξαμε συνήθειες με τον καιρό, το μόνο που παρέμεινε ίδιο, είναι το ραπ και η μοναξιά. Άπειρες ώρες κλεισμένος στο κλουβί, e-γκλωβισμένος. Κάποτε χαμογελάγαμε που και που. Έτσι για να σπάμε την μονοτονία, ελπίζαμε ότι κάτι θα αλλάξει. Πλέον είμαι σίγουρος, πως δεν υπάρχει καμία αλλαγή και τσάμπα την περίμενα. Ο κόσμος έξω έχει βυθιστεί σε τέτοια ασχήμια που πλέον φοβάμαι να ανοίξω σοβαρές κουβέντες για να μην απελπιστώ περισσότερο. Μην νομίζεις, δεν νομίζω οτι είμαι καλύτερος. Κοίτα που είμαι και εγώ, στον γυάλινο, μίζερο παράδεισο μου. Αλλά έτσι κι αλλιώς, μου την σπάει ο περισσότερος κόσμος και με εκνευρίζει. Θα ήταν υπέροχο να μην ήμουν τόσο κοινωνικό άτομο, ώστε να μην έχω ανάγκη να μιλάω με κόσμο, γιατί βλέπεις, όταν δεν μιλάω με κόσμο είναι τα πάντα μαύρα και μουντά. Ο κόσμος μου δίνει ζωή και ενέργεια, όρεξη, μα εγώ μισώ τον περισσότερο κόσμο. Τα έχω λίγο σκατά θα μου πεις στο κεφάλι μου. Αιώνιος δρόμος αποτυχίας προς την ευτυχία.

          Γυρνάω την μουσική σε κλασικό, παλιό, χιλιοκολημένο και αγαπημένο ραπ, Active member. Κλεισμένος ακόμα στο δωμάτιο, βαράκια, κάμψεις και κοιλιακούς. Έχουμε βγάλει και την μπλούζα και μοστράρουμε στον καθρέφτη την ασχήμια μας, τα καινούργια μας δημιουργήματα. Είμαι 1.82 και 92 κιλά κυνισμού και ειρωνείας. Αρέσουν στις γατ(σ)ούλες τα ποντίκια. Τον έχω γύρω στα 14 με 15 άντε 16 άμα βαράει beatάρα από πίσω. Για τον πούτσο και αυτές, για τον πούτσο και εγώ. Αλλά είδαμε και απο τις "ψαγμένες γκόμενες", τουλάχιστον οι γατ(σ)ούλες, το παραδέχονται και δείχνουν την ωμή ασχήμια τους, οι άλλες την κρύβουν πίσω από κάνα γαμάτο συγκρότημα, κάνα alternative στυλάκι ή στην καλύτερη πίσω από καμιά συλλογικότητα.

          Πάμε άλλο ένα set, τουλάχιστον να χτίσω κάτι από όλο αυτό το χάσιμο χρόνου και μηδαμινής δημιουργικότητας. Άλλωστε και αυτό το blog στην πλειοψηφία του, μια ψευδαίσθηση δημιουργικότητας είναι. Θα μπορούσα να είμαι έξω να έβρισκα κόσμο και να έχτιζα πράγματα μαζί του. Να τσακωνόμουν, να φώναζα, να συζητούσα, να έβριζα και να έτρωγα ξύλο από μπάτσους. Να έπαιρνα μέρος σε κάποια συλλογικότητα όπως έκανα σε κάθε πόλη που βρισκόμουν παλιά. Τώρα απλά περιμένουμε, νομίζουμε ότι έχουμε χρόνο, και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι πέρασαν καμιά δεκαριά χρόνια. Και εγώ είμαι ακόμα στο κλουβί μου. Ακόμα άθλιος.

          Πάρε να ακούσεις και τίποτα της προκοπής από στίχο. Γιατί εδώ φτάσαμε, στο ραπ που είναι λόγος, να τρομάζεις να βρεις κάποιο κομμάτι με καλούς στίχους.                                                                                   
          Επίσης στήριξε κάνα καλλιτέχνη έτσι για διαφορά. Αν δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι αυτό είναι ένα μικρό ευχαριστώ για αυτό που σου 'δωσε, δεν πρέπει καν να κάτσω να στο αναλύσω. Αλλά ξέρω είναι πιο γαμάτο να έχεις π.χ. ένα μπλουζάκι, ώστε να σου λένε όταν το φοράς, "Ψψσσ, Μέγας. Ακούς Μέγα; Γαμάει!!", και εσύ να χαίρεσαι. Όταν όμως, ο Μέγας και ο κάθε Μέγας πάρει πούλο και δεν ξαναβγάλει τίποτα προς τα έξω γιατί μπήκε μέσα, και δουλεύει δυο δουλειές, μετά θα αναρωτιέσαι σαν βλαμάδι, που πήγαν οι σωστές δουλείες. Στον κώλο σου πήγαν αδερφέ και στα αρχίδια σου. Μην τις ψάχνεις άδικα, όχι τίποτα άλλο. Σκέφτομαι να τυπώσω μπλουζάκια Ρώμης, είμαι σίγουρος ότι θα πάνε πολύ καλύτερα από τον δίσκο. Αυτά από μένα.
       
           "Προτείνω να σταματήσεις να περνάς τόσες ώρες μπροστά απ'την τηλεόραση, ή απ'τον υπολογιστή σου, δώσε ευκαιρίες στους ανθρώπους σου, συζήτησε μαζί τους, δημιούργησε, πάνω από όλα διάβασε, διάβασε, διάβασε. Κανένα γαμημένο βιβλίο δεν γράφτηκε για να κοσμεί την βιβλιοθήκη σου. Κι αν ακούγομαι διδακτικός, είναι γιατί βαρέθηκα να γκρεμίζω με την υπεροψία μου. Είναι καιρός όλοι μαζί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω. Ένα μικρό βήμα προς την αιωνιότητα." ~ gadfly.

          Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, με κάλυψε ο Πάνος και με το παραπάνω. Άλλωστε οι στίχοι μπαίνουν καρφί να σπάσουν την γυάλινη μιζέρια μου και να συνέλθω.

Με σεβασμό,
κάπου χαμένος στην Ρώμη,
ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου