Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Επικοινωνία

Πολύπλοκες λέξεις για απλούς ανθρώπους τριγυρνάνε.
Έχω πολλά που σκέφτομαι εν τέλει όλοι λυγάμε.
Όλοι φωνάζουν και γυρνάνε στα ίδια λάθη που κάναν
και χτες, λες και υπάρχουν κι αλλαγές πολλές στο σήμερα.
Ήρεμα ξετύλιγα κουβάρι απωθημένα.
Εγώ σε σένα και 'συ όλα αυτά που μ'είχες φυλαγμένα.
Εν τέλει είπα τόσα και 'συ λίγα,
και περιμένω το ίδιο λάθος να ξαναγίνει, μια από τα ίδια.

Μια από τα ίδια, μια από τα ίδια.
Οι σκέψεις στο κεφάλι μου μοιάζουν μ'αποκαΐδια.
Μια από τα ίδια, μια από τα ίδια.
Όνειρα γκρεμίστηκαν πάμε ξανά....

Σήκωσε κεφάλι, άκουσα πως ξεχάσαμε
να ζήσουμε και ζούνε όλοι άλλοι.
Χαρούμενοι με μπύρες, πλαστικά και ένα μουνάκι
κουνιστό. Ένα ακόμη όργιο της Ρώμης, αστικό.
Έχω ακόμα το θυμό μέσα μου κι όμως, πια δεν φωνάζω.
Δεν μιλάω δυνατά, την βγάζω με κάνα αναβράζον.
Κουμπάκια να πατώ, που λέει και το ρητό,
δίχως να σου μιλώ απλά να προχωρώ.
Αφού είμαι εδώ χωρίς σκοπό.
Χωρίς κανένα όνειρο, έστω κι απατηλό.
Μια ψευτιά για να πιαστώ κι οι γείτονες μουγκοί,
κρυμμένοι μέσα στην TV, όνειρο-κατασκευή.
Μια διαφήμιση φτηνή κάθε παραγωγή,
κάθε κουπλέ και κάθε στίχος μου εκπροσωπεί,
την υπέρτατη ασχήμια που κρύβω μες στην ψυχή.
Μη με ρωτάς πολλά, απλά να με κοιτάς καλά
και θα με πιάσεις, χωρίς καμία εξήγηση
και χωρίς παρεξήγηση.

Καμία επικοινωνία έξω από το κλουβί. Μας ακούνε.

1 σχόλιο: