Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Βαριά ποίηση

Έλα να νιώσεις καλλιτέχνης λοιπόν,
πάρε τα αμάξι και πάμε κάπου ψηλά για να δω,
τα φώτα της πόλης να τρέμουν και να χαζεύω από το βουνό
την κρύα νύχτα και τον πιο ψυχρό κόσμο που ζω.

Μια παρέα, ξέρεις τώρα επιφανειακά κι είναι όλα ωραία.
Μιλάμε όλοι μεταξύ μας μια χαρά,
μα βγάζουμε τα μάτια ο ένας του άλλο στα κρυφά, στα μουλωχτά.
Καθένας βλέπεις λειτουργεί με τα δικά του μυαλά και τα δικά του όνειρα.
Βρώμικα, μίζερα και για άλλους πονηρά.
Λακωνικά, πάντα έξω από την πραγματικότητα,
παιδιά που άλλα ονειρεύονται λεφτά και άλλα απλά την λευτεριά.
Άντε καλά και αράζουμε όλοι παρέα, λες και έχουμε κοινά,
αλλά στην τελική λες να έχει σημασία,
σήμερα ζούμε μαζί και αύριο θα ζήσουμε γονατιστοί μια κηδεία.
Ακόμα όλα στο πρόγραμμα συνχώρα μου το στόμα,
μα βγάζει αλήθειες δεν ξέρεις που έμπλεξες που μπήκες
δεν άκουσες ποτέ μα είπες. Κακές, οι εγωιστικές είναι τόσο κακές συνήθειες.
Κι άλλο τσιγάρο, δεν μου λες πιωμένος θα στουκάρω;
Τιμόνι δεν ξέρω να πάρω. Μα να 'χει νόημα; Ας τσακιστούμε.
Στην τελική σκοπό δεν είχαμε να ζήσουμε γιατί τ'αργούμε;

Έλα να νιώσεις καλλιτέχνης λοιπόν,
πάρε τα αμάξι και πάμε κάπου ψηλά για να δω,
τα φώτα της πόλης να τρέμουν και να χαζεύω από το βουνό
την κρύα νύχτα και τον πιο ψυχρό κόσμο που ζω.

4 σχόλια: