Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Αγχόνη

          Σήμερα ξυπνάω κάπου χαμένος στην Ρώμη. Αύριο θα είμαι αλλού. Γυρνάω από παιδί από πόλη σε πόλη. Από καναπέ σε κρεβάτι και από κρεβάτι σε παγκάκι. Από στέκι σε κατάληψη και από κατάληψη σε πλατείες. Κοιμάμαι σε αγνώστους. Ανοίγουν τα σπίτια τους στο δαίμονα. Παντού ξένος, παντού το μίασμα.

          Η σταθερότητα και η σιγουριά είναι κάτι που χτίζεται. Αν δεν την βιώσεις και δεν μάθεις να ζεις με αυτήν, δεν μπορείς να την αναγνωρίσεις. Τι θα κάνω αύριο; Που θα κοιμηθώ; Τι θα φάω; Επεξεργάζεσαι αυτονόητες ερωτήσεις και απλά τις αγνοείς, γιατί κάτι, κάπου, κάπως θα την βγάλεις. Έτσι έγινε και χτες. Στην χειρότερη να πεινάσεις ή να πεθάνεις. Η ζωή στην τελική, μάλλον είναι υπερεκτιμημένη. Φυλακισμένος σε μια πόλη με 400 υποχρεώσεις, έχεις σιγουρέψει τόσο την σταθερότητα όσο και τον θάνατο. Οι περισσότεροι είναι ήδη νεκροί, απλά αρνούνται να πατήσουν την σκανδάλη. Πάτα την γαμημένε να ξεμπερδεύουμε.

          Φτιάχνω μουσική ή μάλλον έτσι λέω. ΟΚ, γράφω κείμενα, τουλάχιστον αυτό είναι σίγουρο. Γράφω και εκφράζομαι, έχω πολλά κιλά σκατά στο κεφάλι μου, άνοιξε το στόμα σου και κατάπιε τα. Θα προτιμούσα να προβάλεις αντίσταση για να τα τρίψω στην μάπα σου. Όσο αηδιάζεις θα επεξεργάζεσαι τα ερεθίσματα, θα αντιδράσεις, μα θα σου μείνουν αξέχαστα. Αν αποκομίσεις κάτι από αυτά θα το έχεις αποφασίσει εσύ, με την όποια διαύγεια έχεις, όχι κάποια αυθεντία, το πιο πιθανόν να με χτυπήσεις. Δώσε μου ένα όνομα να σε βάλω στην λίστα αναμονής. Έχω να φάω πολύ ξύλο ακόμα για αυτά που λέω.

          Σκέψεις και συναισθήματα, πέφτουν και τσακίζονται κάθε φορά που θυμάμαι ανθρώπους. Η μουσική μου είναι για λίγους, τα κείμενα μου για λιγότερους, το εγώ μου να δεις. Ξαφνιασμένα όντα με πλησιάζουν και με ρωτάνε αν είμαι πραγματικά το μίασμα, αυτό το σιχαμένο πλάσμα που μισεί τα πάντα και τον μισούν τα πάντα. Ναι, εγώ είμαι το μίασμα. Ότι διαβάζεις εδώ μέσα, εγώ είμαι. Απλά το μίασμα είναι και πολλά άλλα πράγματα που δεν μπορείς να διακρίνεις μέσα απ'το γραπτό λόγο.

          Ο λόγος μου είναι πράξη. Περιμένω να με κρεμάσουν. Μην σε αγχώνει η αγχόνη, η γραβάτα είναι χειρότερη.

9 σχόλια:

  1. η αγχόνη ίσως να είναι μονόδρομος για εμάς, ίσως πάλι να είναι και μια παρηγοριά, εφόσον είμαστε ή εμείς ή αυτοί και δε γίνεται αλλιώς.. δυστυχώς πρόλαβαν να στήσουν πρώτοι την αγχόνη και τώρα είμαστε καταδικασμένοι.. εγώ τουλάχιστον την αισθάνομαι ήδη στο λαιμό μου, δε ξέρω για σένα..

    ζητώ συγγνώμη για τον πεσιμισμό μου, αλλά πάντα με αυτή την οπτική αντιλαμβάνομαι και κρίνω τα πράγματα.. και απ' ότι φαίνεται δε πέφτω εξώ

    impudens

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Impudens

      Ότι στήνεται, ξεστήνεται. Όσες αυτοκρατορίες και να ανέβηκαν, κάποτε πέσαν. Η αλλαγή υπάρχει κάπου στον ορίζοντα και το σκοινί μπορεί να κοπεί. Καμία ηττοπάθεια σε αυτόν τον πόλεμο. Σκοπός μου να πεθάνω στον πόλεμο αν δεν νικήσω.

      Διαγραφή
  2. αν και δε μ' αρέσει να επικαλούμαι αυθεντίες, εδώ κολλάει αυτό που έλεγε ο νίτσε: "η ελπίδα πολλές φορές δε βοηθά τους ανθρώπους, αλλά παρατείνει τα βάσανά τους". Δε χρειάζεται ούτε ελπίδα ούτε ηττοπάθεια σε αυτό τον πόλεμο. Αρκεί να συνειδητοποίησουμε τι συμβαίνει και που βρισκόμαστε. Και για κακή μας τύχη μέχρι στιγμής είμαστε μόνοι μας και ηττημένοι. Απ' τον συμβιβασμό πάντως προτιμώ σίγουρα το θάνατο, αν δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αγώνας ενάντια στην υποταγή μέχρι το θάνατο λοιπόν, αφού δε μένει κάτι άλλο. Πρώτα όμως θα πεθάνουμε εμείς και μετά η ελπίδα.

    impudens

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @impudens

    Δεν έχω ελπίδα, η ελπίδα πέθανε πρώτη. Έχω στόχο και θέλω, έχω όραμα, να υπερβώ τα ανθρώπινα όρια. Προτείνω να χτίσουμε τον υπεράνθρωπο μιας και ανέφερες τον Νίτσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μαζί σου! Όμως ο υπεράνθρωπος δεν εξουσιάζει και δεν εξουσιάζεται, οπότε για να χτίσουμε τον υπεράνθρωπο πρέπει πρώτα να χτίσουμε την αναρχική κοινωνία, για να χτίσουμε την αναρχική κοινωνία θα πρέπει να κάνουμε κοινωνική επανάσταση, για να κάνουμε κοινωνική επανάσταση θα πρέπει να είμαστε πλειοψηφία και για να είμαστε πλειοψηφία θα πρέπει να πάρουμε την κοινωνία με το μέρος μας. Όπως καταλαβαίνεις έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και προφανώς ολά αυτά δε γίνονται ούτε αύριο ούτε σε δέκα χρόνια, πόσο μάλλον το να υπερβούμε τη φύση μας.

      impudens

      Διαγραφή
    2. @impudens

      Ο υπεράνθρωπος δεν εξουσιάζει ούτε εξουσιάζεται, δεν εκμεταλλεύεται ούτε αποδέχεται να τον εκμεταλλευτούν. Είναι αντιεξουσιαστής, είναι αντικαπιταλιστής, είναι κατά του ολοκληρωτισμού, είναι μονάδα, είναι άτομο και για αυτό και είναι ελεύθερος. Το να πάρεις την κοινωνία με το μέρος σου ή το να είσαι πλειοψηφία δεν είναι κριτήρια για να υπερβείς την φύση σου σαν άτομο. Επειδή ακριβώς είσαι πρώτα και πάντα θα είσαι πρώτα μονάδα, ανεξαρτήτως όλων των κοινωνικών ταμπελών που φοράς, αναπτύζεις και εξελίζεις το εγώ σου ανεξαρτήτως τον κοινωνικών εκβάσεων.

      Η αναρχική κοινωνία είμαστε εμείς στο τώρα κάθε φόρα που την πράττουμε και την βιώνουμε στους δρόμους, στους χώρους, στα σπίτια μας και στις σχέσεις μας. Κάθε φορά που στεκόμαστε αλληλεγγύοι, όσο παλεύουμε για περισσότερες κοινωνικές ελευθέριες, παλεύουμε και προσπαθούμε για αυτήν. Είμαι όσο ελεύθερος παλεύω να είναι ο διπλανός μου,

      Διαγραφή
  4. βασικά, θα πρέπει η ίδια η κοινωνία να υπερβεί τη φύση της ώστε να έρθει με το μέρος μας και αυτό είναι το δυσκολότερο απ' όλα όσα θα πρέπει να γίνουν και ίσως να 'ναι και ακατόρθωτο. Στα υπόλοιπα που έγραψες με κάλυψες και συμφωνώ.

    impudens

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που λενε το "Στην χειρότερη να πεινάσεις ή να πεθάνεις."

    Αυτοί που περιμένουν όντως μια σφαίρα στο κεφάλι και απλά ψήνονται να τη φάνε όσο πιο τελετουργικά γίνεται.
    Και αυτοί που έχουν εξασφαλίσει ή νομίζουν ότι έχουν εξασφαλίσει το ότι στο προσεχές μέλλον δε κινδυνεύουν να πεθάνουν.

    which side are you on? κλπ


    Lespread

    ΑπάντησηΔιαγραφή