Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Ante bellum

          Δεν περίμενα γενικά πως σε μερικές ώρες περισυλλογής, θα κατάφερνα να δω την ύπαρξη μου σε αυτό το χάος τόσο θετικά. Είμαι ένας μικρός και ασήμαντος, άφραγκος, αποτυχημένος εργάτης, ράππερ, διωκόμενος, αγωνιστής. Ένα κοινωνικό παράσιτο, το απόβρασμα αυτής της κοινωνίας, το μίασμα της Ρώμης. Ποτέ δεν θα υπάρξω ως ένα από τα παραδείγματα της, παρα μόνο προς αποφυγή. Για τα τέρατα σαν και μένα μιλάνε από τα μεγάφωνα, από τις τηλεοράσεις, στα χριστιανικά βιβλία που μου διάβαζε η γιαγιά μου μικρο, στις ιστορίες που μου έλεγε ο αδερφός μου σαν έφηβο. Αντίστοιχα τέρατα έκαιγαν στο μεσαίωνα.

          Παρόλα αυτά, όσο κοιτάζω το μέλλον σε μια άμεση σύνδεση με το παρελθόν, αναπολώ με πάθος, τις στιγμές που μοιράστηκα στο κελί, στα κρατητήρια, στις καταλήψεις, στο δρόμο, στο κρύο, στον πόνο, στην χαρά, στην αφοσίωση με τους συντρόφους μου, τις πιο αγνές στιγμές στοργής και αλληλεγγύης, και εκεί νιώθω την πραγματική αξία της ζωής και του αγώνα. Ευχαριστώ τους αγωνιστές και είναι τιμή μου να στέκομαι δίπλα τους. Καλή χρονιά αδέρφια, για τον επερχόμενο πόλεμο.

Ζω για να δω την Nova Roma.

1 σχόλιο:

  1. Ένα παλιό αφισάκι έγραφε:

    ''Ενάντια στη βια του χρόνου
    να ζήσουμε τώρα όσα δεν έχουμε ζήσει
    ενάντια στο νέο έτος
    ενάντια στον χρόνο που μας στερεί την ζωή
    ενάντια στην αναμονή της επανάστασης
    και ενάντια σε όλους/ες που αφήνουν τα όνειρά τους να πραγματοποιηθούν στο μέλλον
    να ζήσουμε παθιασμένα ένα ατέρμονο παρόν''

    Αν και ίσως θα φανεί κλισέ αυτό που θα πω, για εμένα αυτό που μετράει είναι να παραμένουμε υγιείς, και στο σώμα και στη σκέψη. Εύχομαι λοιπόν υγεία, προκειμένου να είμαστε πάντα σε ετοιμότητα να ζήσουμε αυτό το ατέρμονο παρόν, αντιστεκόμενοι σε όσους μας μολύνουν τη ζωή.

    Καλή δύναμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή