Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Ζάκ έπεσε στην μάχη!

          Βλέπω ένα παραλήρημα στα media με την υπόθεση του ληστή στο κοσμηματοπωλείο "Di Angelo" στην ομόνοια, και ακολουθάνε λογικές τύπου:

step 1: Μπήκε να κλέψει κοσμήματα!
step 2: ?????????????
step 3: Κατέληξε από τα βαριά τραύματα στο νοσοκομείο!

          Δηλαδή, ανάμεσα στο process μεταξύ step1 και step3; Τι έγινε; "Αυτοτραυματίστηκε", είπαν γραβατωμένα εκτελέσιμα σκουπίδια στις οθόνες. "Ήταν τοξικοεξαρτημένος, και είχε μαχαίρι", είπαν οι αξιοσέβαστες κυρίες με τα ταγέρ στα κανάλια. "Και όλα αυτά, μπροστά στους έκπληκτους συμπολίτες μας", είπαν οι δημοσιογράφοι της άρχουσας κανιβαλιστικής ηθικής. Μετά βγήκε και ένα βίντεο που δείχνει ότι τον κλωτσάνε στο κεφάλι, δύο άτομα, μπήγοντας του τα γυαλιά, το αίμα ποτάμι και ο επικίνδυνος ληστής στα τέσσερα εξ' αρχής και ανίκανος να κρατήσει κάτι ή να προβεί σε αντίσταση, να σφαδάζει και να πεθαίνει. Ένας εκ των δυο ήταν ο ιδιόκτητης του καταστήματος. Ένα εξαίρετο θέαμα βίας για όσους καυλώνουν με το θάνατο. Θα ήτανε ακόμα καλύτερο αν αφήνατε τον ήχο, να ακούσουμε τα μπινελίκια και τις κραυγές, να απολαύσουμε τον ανθρώπινο πόνο, τότε θα είχαμε και εκσπερματώσεις από τους καναπέδες χιλιάδων Ελλήνων νοικοκυριών βασανιστών! Γιατί το ξέρω νοικοκυραίοι ότι στις οθόνες σας έτσι είπατε όλο ευχαρίστηση "Και εγώ θα τον σκότωνα τον πούστη!!", στον καναπέ σας με τις παντοφλίτσες σας καυλώσατε, και χύσατε στο σώβρακο, από την βια, σαν τις πρώτες εφηβικές σας μαλακίες. Έτσι είσαι Έλληνα, βίαιος σαδιστής είσαι, σκουπίδι είσαι Έλληνα!

          Και για να μην ξεχνιόμαστε, επειδή και οι ληστές -αν είναι δυνατόν- έχουν ονόματα, έχουν και πρόσωπα, έχουν σχέσεις και ζουν ανάμεσα μας, το συγκεκριμένο άτομο ήταν ο Ζάκ Κωστόπουλος, μια πούστρα, μια τσουλά, ένα οροθετικό σκουπίδι, ακτιβιστής για τις καταπιεσμένες ταυτότητες, ναι νοικοκυραίε τώρα μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος, δεν κινδυνεύουν από τα βδελυρά πρότυπα της εποχής και της νεας ταξης πραγμάτων τα μυρωδάτα αρχιδάκια του γιου σου! Δεν θα σου βάλει σκουλαρίκι, ούτε θα σου γίνει πούστης! Γιατί με τους ληστές ελάτε τώρα, δεν έχετε και κάποιο ουσιαστικό πρόβλημα. Ποιος από σας αν μπορούσε δεν θα έκλεβε τράπεζα; Έλα τώρα σε τα μας, αφού αυτοί μας κλέβουν κάθε μέρα, αυτά δεν λες στο καφενείο ρε μαλάκα; Αυτά δεν λες γαμώ το σπίτι σου; Σε τα μας ρε σκουπίδι;

          Τουλάχιστον κάποιος θα βγει να αναλάβει την ευθύνη της δολοφονίας. Μόνο οι "τρομοκράτες" αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους σε αυτήν την χώρα; Μόνο η τρομοκρατία τελικά γεννάει υπεύθυνα άτομα; Είναι τελικά όντως ο μόνος δρόμος προς την απελευθέρωση; Στην τελική, αυτός που εκτέλεσε το step2 να βγει και να πει, "Ναι ρε, εγώ τον σκότωσα και θα το ξανάκανα", μετά να αναλύσει την πολιτική του αυτή επιλογή. Την ολοκληρωτική συστράτευση του με το θεσμό της ιδιοκτησίας στον βωμό της εξόντωσης όσων την αμφισβητούν. Και αυτό διότι να φύγει πήγαινε "ο ληστής" χωρίς κάποια πραμάτεια, να σώσει το τομάρι του πήγαινε, αλλά όχι, "Τόλμησες να αμφισβητήσεις τον θεσμό μας και την εξουσία μας, θα πεθάνεις μωρή πουτάνα" αναφώνησε εξαστιασμένος ο ιδιοκτήτης! Για αυτό την επόμενη φόρα που κάποιος που θα πάει να ληστέψει ένα κοσμηματοπωλείο να μην πάει απροετοίμαστος και να παει εκεί αποφασισμένος να μην δείξει κανένα έλεος. Γιατί κανένα έλεος δεν αξίζει σε όσους καυλώνουν με το θάνατο!

υ.γ.
Σφαίρες θέλετε όχι "τοξικοεξαρτημένους ληστές" μια μέρα θα δείτε τα αποτελέσματα της κτηνωδίας σας στο πετσί σας. Διότι όταν συνηθίσουμε το θάνατο θα τον οικιοποιηθούμε! Αντίο Ζάκ, μακάρι να έχω έναν αντάξιο και ένδοξο θάνατο σαν και σένα. Για την επαναοικιοποίηση της κοινωνικής ταυτότητας του ληστή. Για την διάχυση του ιλλεγκαλισμού ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο! Ο Ζάκ έπεσε στην μάχη!

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Live: Athens In Flames @ Λόφος Στρέφη, 07/07


          Σάββατο 07/07, στις 21:00, βρισκόμαστε στο Λόφο Στρέφη (στο ταρατσάκι του αστέρα) για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στηρίζοντας τους διωκόμενους αγωνιστές. Το Athens In Flames επιστρέφει αυτή τη φορά με καλεσμένους από την Πάτρα και είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής σαν οχετός!


          Παίζουμε ραπ και τέκνο από τα κάτω, για να στηρίξουμε τους συντρόφους μας που διώκονται από το κράτος για την δράση τους.  Στεκόμαστε πολιτικά, ηθικά και υλικά πλάι τους, καθώς είμαστε και εμείς περήφανο κομμάτι του κόσμου του αγώνα. Όπως σε κάθε live που συμμετέχω θα υπάρχει distro, για όποιο άτομο μπορεί και θέλει να στηρίξει το έργο μας καθώς και άλλα distro από συντροφικές ομάδες και ατομικότητες. Τα φιλιά μου στον Οχετό.


Μετα τις 03.00 θα παίξει τέκνο με τρελό ήχο. Τα λέμε σάββατο στο "άβατο"!


ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ // ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ // ΑΝΑΡΧΙΑ

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών

          Περνάνε τα χρόνια, και εγώ με την σειρά μου μεγαλώνω. Θες η εμπειρία από διάφορες καταστάσεις που κλήθηκα με βια να αντιμετωπίσω, θες ο υπέρμετρος όγκος πληροφορίας που προσλαμβάνω εξαναγκαστικά, όντας με την σειρά μου δομικό κομμάτι του κοινωνικού ιστού, σίγουρα αλλάζω και μάλιστα ραγδαία. Ενήλικας πλέον στο σώμα και στο νου, με πιο ξεκάθαρες στοχεύσεις και υποχρεώσεις, από το έφηβο μίασμα της ρώμης, με δεσμευμένο χρόνο και ελάχιστα περιθώρια διαφυγής, ξεκλέβω χρόνο από την κατάθλιψη μου ώστε να εξεγερθεί με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Βρίσκω στόχους για να ξεσπάσω, να σπάσω, να γράψω, να βάψω, να καλλιεργηθώ και να αναπτυχθώ, να ανθίσω. Ευτυχώς σαν κάκτος που είμαι δεν θέλω και πολύ νερό. Αναπτύσσομαι σε δυσμενής συνθήκες.

          Η αλήθεια είναι πως μου έλεγαν ότι όταν μεγαλώσεις και ο θυμός σου περάσει, θα τα βλέπεις αλλιώς. Μου λέγαν να ηρεμήσω. Το θέμα είναι ότι ο θυμός δεν μου πέρασε, απλά τον πνίγω μέσα μου και σαν καρκίνος μου τρώει τα σωθικά. Ότι εσωτερικεύεις και δεν επικοινωνείς σε καταστρέφει σαν εσωτερικός εχθρός. Στον αντίποδα της οργής νομίζω θα συναντήσεις πάντα την θλίψη, ανταλλάσσοντας προσωπεία μέχρι το πέρας της μέρας, από οργή σε θλίψη και πίσω, νευρώνες και προβλεπόμενες ψυχογραφημένες συμπεριφορές από τους ειδικούς, μοναδικά κοινότυπες. Κάθε κραυγή που δεν βγαίνει από το στόμα μου, γεννάει και μια ψύχωση. Το γράφω όσω φωνάζω για να ηρεμήσω.

          Κάποτε την άνοιγα σε όλους και σε όλα, και ο κόσμος στράφηκε ακραία απέναντι μου. Ενώ η αλήθεια είναι δεν μπορείς να με κατηγορήσεις και για κάτι ιδιαίτερο παρά μόνο για στραβό, δύστροπο άνθρωπο. Είναι πραγματικά απίστευτο το πόσο κοινωνικό κανιβαλισμό έχω φάει, και τι ψυχολογικές επιθέσεις μου έχουν ασκηθεί κατά καιρούς διάφορα άτομα από διάφορα μέτωπα, καθώς και διάφορα καρτέρια και απόπειρες να με τελειώσουν αποτυχημένα. Σίγουρα όταν δεν καταπίνεις την γλώσσα σου για τα πράγματα που σε καίνε, και σε πονάνε, το "προτέρημα" σου αυτό εν τέλει να σε κάψει περισσότερο. Στην περίπτωση μου, έχω φάει ένα κοινωνικό στίγμα, με μπλοκάρουν, με λασπολογούν, με απειλούν, με κατασκευάζουν και η ζωή κάπως συνεχίζεται, σε έναν ανέλπιδο και μικρο κόσμο ατομικών περιχαρακωμένων εξουσιών βρίσκει τον απολαυστικό του γέλωτα η επιβολή των ολοκληρωτικών συγκροτημένων εξουσιών της άρχουσας τάξης. Και τα δυο παραδείγματα με τις τεράστιες αποστάσεις τους, συγκλίνουν, συνυπογράφουν και δομούν την κανιβαλιστική κυριαρχία της φύσεως μας. Είναι εύκολο να πείσεις τον κόσμο ότι τομίασμα είναι το μίασμα.

          Εδώ δεν θέλω να βγάλω τις ευθύνες μου απέξω, είναι η αλήθεια πως δεν ξέρω ούτε καν ακόμα και τώρα που τα απολογίζω, να φέρομαι ορθά. Δεν φέρομαι μετρημένα και δεν υπολογίζω τις ιδιοσυγκρασίες των άλλων, ώστε να μην τους βγάζω εκτός εαυτού. Αυτό δεν είναι καλό. Δεν έχουν όλοι τις ίδιες αντοχές, και από ότι φαίνεται ο κόσμος δεν έχει τις αντοχές μου. Σίγουρα όμως πλέον ξέρω να φέρομαι αρκετά καλά για να κρίνω πως δεν φερόμουν καλά με την σειρά μου, και ότι στο μέλλον θα φέρομαι καλύτερα γιατί μαθαίνω από τα λάθη μου. Σε ένα κόσμο όπου το να κράξεις κάποιον, ή να σεντράρεις κάποιον έχει καθολικό διακύβευμα την συμπάθεια, εγώ έβλεπα στοχεύσεις και κίνηση. Όταν το αντιλαμβάνομαι μόνο εγώ βέβαια δεν έχει και πολύ σημασία, ίσως θα πρέπει να μάθω να παίρνω τους ανθρώπους με το καλό και όχι με τον βούρδουλα. Ας είναι αυτό ένα συγνώμη σε όσους ανθρώπους πλήγωσα άθελα μου.

          Ατομικά με το 99% των ανθρώπων που γνωρίζω και έχω τσακωθεί, δεν επιθυμώ, ούτε προσβλέπω, ούτε υποσκάπτω το κακό τους σατανικά στο υπόγειο που μένω και γελάω το βράδυ, γράφοντας μισανθρωπικά ραπς, θα με έκανε να κρατηθώ πάρα πολύ πίσω από τις στοχεύσεις μου. Το αέναο μισός σε ολοκληρώνει όσο και η ίδια η κυριαρχία, σε κάνει κομμάτι της. 

          Με όλο αυτών τον κόσμο τσακώθηκα για πάρα πολύ συγκεκριμένους λόγους, σε πολύ συγκεκριμένα πλαίσια, πολύ πιθανόν άμα γνωριζόμασταν κάπως αλλιώς σε κάτι άλλο, να μην είχαμε τσακωθεί και ποτέ, αλλά σίγουρα ποτέ δεν κράτησα ή δεν δόμησα κακή σχέση ορμώμενος από κάτι τέτοιο, παρά μόνο όταν αυτό δομήθηκε από την άλλη πλευρά ως στοχευμένος, στοχοθετημένος, τοξικός πόλεμος (συνήθως χρόνιος). Η αλήθεια είναι πως δεν φημίζομαι για την υπομονή μου, αλλά για την αηδιαστική μου ειλικρίνεια. Με την σειρά μου λοιπόν έχω να πω καλή καρδιά μέχρι την επόμενη αντάμωση σε κάτι άλλο, κάπου αλλού, εγώ έτσι κι αλλιώς δεν κινούμουν ορμώμενος από κακία αλλά από αγάπη σε ότι επενδύω υλικά και ολικά. Δεν είμαι τοξικός άνθρωπος, αλλά αν είσαι τοξικός απέναντι μου, σε βάζω στοίχημα ότι είμαι πολύ καλύτερος σε αυτό, γιατί δυστυχώς μεγάλωσα και επιβίωσα σε τοξικά βίαια περιβάλλοντα. Κλεινοντας θα ελεγα οτι είναι πάρα πολύ μεγάλο μειονέκτημα, όταν κάποιος φωνάζει, να τον καλύπτεις και τον επισκιάζεις με την φωνή σου τόσο ολοκληρωτικά και κυριαρχικά, που εν τέλει να γεννάς τρόμο, ενώ εσύ απλά ήθελες κανένας μαλάκας να μην φωνάζει εξ'αρχής, θέλοντας να δείξεις ένα μάθημα στον συνομιλητή σου. Κανείς δεν το κατάλαβε ποτέ. Εν τέλει όταν ο άλλος είναι γκάγκανος, το να δείξεις ποσό πιο γκάγκανος μπορείς να γίνεις με την σειρά σου για να μην γίνονται γκάγκανοι, δεν σε τιμάει και ιδιαίτερα. Στην τελική όλοι μπορούμε να γίνουμε λίγο ή πολύ γκάγκανοι, πολιτικά όντα που δομούν πολιτισμό, πόσο μπορούμε να γίνουμε; Την αγάπη μου στους ανθρώπους που στέκονται δίπλα μου και μου κάνουν σφοδρή κριτική, κι ας τρώνε από τους πάντες σκατά εξαιτίας μου, γιατί αυτοί είναι που σώσαν τον κόσμο από τομίασμα, και μένα μαζί σας, με αποτέλεσμα ένα πάρα πολύ προβληματικό και τοξικό υποκείμενο//υπερεγώ όπως ήμουν εγώ, σήμερα να στέκονται περήφανα δίπλα του και αυτό είναι κινηματικό συλλογικό έργο. Αν εγώ είμαι κάτι αξιόλογο σήμερα το χρωστάω στους ανθρώπους μου.

          Σαν υποσημείωση θα έβαζα ότι δεν με βλέπεις πλέον συχνά να γράφω κείμενα, και αυτό σίγουρα δεν είναι γιατί δεν έχω κάτι να πω ή ότι ξέχασα να γράφω, διαβάζεται πάρα πολλά κείμενα που γράφω κι ας μην φαίνομαι, απλά επέλεξα να μην προσωποποιώ τον πολιτικό λόγο, γιατί ο κόσμος τείνει να προσωποκεντρίζει τις ιδέες και τις απόψεις. Στέκονται στο ποιος είπε τι, και όχι το τι είπε, σίγουρα μετράει από τι θέση μιλάει κάποιος, ειδικά όταν μιλάει πολύ, αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό που μένει είναι ο ίδιος ο λόγος ως αυτόφωτος δημιουργός συνειδήσεων των μονάδων του μέλλοντος. Το έργο ταξιδεύει πέραν από το δημιουργό, και δημιουργεί ακέφαλους άναρχους δημιουργούς με την σειρά του!

          Είναι πάρα πολύ απογοητευτικό να λες κάτι, και κάποιος άνθρωπος να το πολεμάει ή να διαφωνεί, και όταν το ίδιο ειπωθεί από ένα πιο "γλυκό" πρόσωπο, ξάφνου να αποκτάει ενδιαφέρον και εν τέλει να βρίσκει τον εαυτό του σε αυτό. Αυτό λέγεται προσωποκέντριση του λόγου και ανάλυση βάσει των συμπαθειών και όχι μια κριτική σκέψη και μια πολιτική ανάλυση που να καθοδηγεί το εγώ στο φως. Ευτυχώς εγώ δεν ήμουν ποτέ έτσι, είχα άλλα κουσούρια, οπότε αν εγώ τα ξεπέρασα, σίγουρα μπορείς και εσύ. Πιστεύω στους ανθρώπους γιατί πιστεύω πάρα πολύ σε μένα. Απογοητεύομαι από τους ανθρώπους γιατί γοητεύομαι από τους ανθρώπους. Όταν σου φωνάζω για κάτι σημαίνει ότι νοιάζομαι, όταν τσατίζομαι για κάτι σημαίνει ότι το πονάω. Όταν αισθάνομαι σημαίνει πως το ζω. Όταν με βλέπεις ήρεμο σημαίνει πως πεθαίνω, και μόνο αυτά που αγαπώ μπορούν να με σκοτώσουν.

          Ένα πρόσωπο μπορεί να πεθάνει, το έργο του όμως θα συνεχίσει να ζει, να αναπτύσσεται αυτόφωτο και αυτόβουλο στα συλλογικά συνειδησιακά, να ζυμώνετε και εν τέλει να γεννάει ξεδιάντροπα παρόμοια σιχαμένα πρόσωπα σαν αυτά που με τόσο παθός μισήσατε, τα παιδιά σας "ρωμαίοι" θα είναι η απάντηση μου σε όσους με πολεμούν. Τα μιάσματα του ανθρώπινου είδους!

τομίασμα από τον οχετό!

υ.γ. Όποιος δεν με γνωρίζει, ας πλησιάσει, δεν δαγκώνω. Σίγουρα δεν είμαι και ο καλύτερος άνθρωπος που παίζει αλλά σε ότι κάνω έχω τις καλύτερες προθέσεις και προσπαθώ, είμαι ανοικτός στην κριτική και στον διάλογο από οριζόντια θέση με αλληλοσεβασμό. Μιλήστε μου, γνωρίστε με καλύτερα, πριν με απορρίψετε, και με καταδικάσετε, γιατί εγώ γνώρισα έναν κόσμο που δεν θέλω να ζω και αποφάσισα να τον αλλάξω πριν με αλλάξει και σίγουρα δεν θα το καταφέρω μόνος μου!

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

DIY Live: Οικονομικής ενίσχυσης νέου εγχειρήματος @ Υπόγα Κ*94, 08/06


          Παρασκευή, 08/06, 21:00 αυστηρά, θα βρίσκομαι στην Υπόγα Κ*94 στα Εξάρχεια, για μια κυρίως ραπ συναυλία, μα εξ ολοκλήρου μουσική από τα κάτω, αντιεμπορευματική, ενάντια σε ιεραρχικές λογικές, κράτος και κεφάλαιο, μπάτσους, σεξιστές και ρατσιστές, με σκοπό να στηρίξουμε οικονομικά την δημιουργία ενός νέου εγχειρήματος.

          Ακούστε τα κομμάτια που έχω ανεβασμένα, γιατι το σετ που ετοιμάζω θα είναι κατά βάση κομμάτια που έχετε καιρό να ακούσετε σε live! Μαζί μας θα παίξουν και οι Ενδορφίνες, συντροφική πανκ μπάντα, κρατάμε μια έκπληξη για τους πιστούς της βραδιάς!

          Όπως σε κάθε live που συμμετέχω θα υπάρχει distro, για όποιο άτομο μπορεί και θέλει να στηρίξει το έργο μας. Τα φιλιά μου στον Οχετό.

υ.γ. Το live θα λήξει νωρίς πριν τις 00.30 για όσους έχουν θέμα με το χρόνο, όταν λέμε αυστηρά το εννοούμε!

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Αντεθνικό Live: Οικονομικής ενίσχυσης συλληφθέντων @Μηχανουργείο, 24/03


          Μετά από 4 χρόνια βρίσκομαι στο Μηχανουργείο, άλλες ημερομηνίες μα ίδιοι οι λόγοι και οι συγκυρίες. Άλλα άτομα που πλαισιώνουν και διοργανώνουν, μα για τους ίδιους σκοπούς, πάντα στον αγώνα και στον πολυμέτωπο πόλεμο! Ένα ακόμα live ή μήπως όχι; Παίζουμε για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που συνελήφθησαν και βασανίσθηκαν από τα περήφανα παλικάρια της ΕΛΑΣ, αυτούς τους τσαρλατάνους της τάξης και της ασφάλειας, τους βολεμένους δημόσιους υπάλληλους, τα γαμημένα παράσιτα του ανθρωπίνου είδους, τους άχρηστους παρασιτικούς ανθρώπους που δεν παράγουν τίποτα, αυτούς που σπέρνουν τον τρόμο για το κράτος και ύστερα μιλάνε για τρομοκρατία, σάπια κουφάρια που καταστέλλουν κάθε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Στεκόμαστε δίπλα στα συντρόφια μας υλικά απέναντι στον οικονομικό πόλεμο που το κράτος κήρυξε σε κάθε εξεγερμένη ατομικότητα.

          Έχουνε μαζευτεί πάρα πολλά, και το κεφάλι μου κοντεύει να κάνει ένα μπαμ και να σαρώσει τον κόσμο σας. Πλημμύρισε αυτή η μίζερη χώρα φασισμό και ξενοφοβία, απλήρωτα μεροκάματα, χαμένες μη δημιουργικές ώρες στην μισθωτή σκλαβιά, κενές ζωές, σεξισμό, φόλες, κρέας και θάνατο, ηρεμία, τάξη, ηρεμιστικά, χάπια, μαφίες, ναρκωτικά, καυσαέριο και τσιμέντο, βρώμισε σε κάθε της πιθαμή από το γαμημένο καπιταλισμό, μα και νεκρούς, άπειρους νεκρούς πνιγμένους για να κοιμάσαι εσύ ήσυχος και καθαρός στην γαμώ χώρα σου.

          Βαρέθηκα ειλικρινά κάθε τι που εσείς αποκαλείται ζωή, και σας σιχαίνομαι τόσο ώστε να το ξανασκεφτείτε, γιατί έχετε καταφέρει να δημιουργήσετε πολλούς ανθρώπους σαν και μένα να νιώθουμε τόσο ξένοι δίπλα σας ώστε να φοβάστε να κυκλοφορήσετε στις γειτονιές. Όλα είναι δικά μας γιατί όλα είναι κλεμμένα, γιατί εμείς τα παράγουμε, τα φτηνά μας ξένα, βρώμικα, εργατικά χέρια όχι μόνο εδώ αλλά και σε κάθε Ελλάδα, και για αυτό κάθε Ελλάδα να τρέμει, μα πρώτα από όλες η Ελλάδα μου, αυτή που με έμαθε να μισώ τόσο υπέροχα!

ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ
ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΚΑΙ ΣΦΥΡΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΠΟΛΥΜΟΡΦΙΑ ΑΝΑΡΧΙΑ

υ.γ θα τα πούμε στο δρόμο, εκεί που λύνονται όλα χωρίς πολλά λόγια!