Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

το μίασμα - Κοκούνινγκ


Lyrics/Raps/Rec: τομίασμα @Ιερό
Mixed/Mastered by: Mastercat

Ποιος κατέστειλε τις γειτονιές; Το κράτος ή ο εκ των έσω λεκές;
Ζούμε το ίδιο με σήμερα χθες, σε ποιόν αρέσει για πες;
Τα σπίτια μας ιδιωτικές φυλακές, στην καλή, στην κακή κλινικές.
Μιλάνε την γλώσσα του δρόμου στο ραπ, μα οι δρόμοι δεν ξέρουν τι λες!
Εγώ είμαι κύμα, μιλάω στα σκάει η αλμύρα.
Όχι θα κάτσω να σκάσω και να κλαίω την μοίρα.
Δεν πίνω τη μπύρα, μα πιες.
Εει; Ποιός μου καβάτζωσε τον αναπτήρα;
Μια που σε είδα και μια που τα πήρα.
Βρες μου καλύτερο ράπερ στην γύρα από μένα και κλέφτικα σφύρα.
Το ζούμε λιτά. Δεν πίνουμε αλκοόλ. Δεν λέμε πολλά. Κρατάμε κρυφά
απ' τον κόσμο τα πρόσωπα, τα κινητά, τις πινακίδες
και που'χω φωλιά. Αυτοί τα κτήνη και εμείς τα πουλιά.
Ταΐζω με την συντροφιά, τα περιστέρια μέσ' την γειτονιά,
όσο πετάνε τα μαχητικά, που αύριο θα βομβαρδίζουν παιδιά.
Μου λέει: "Πάρε με αγκαλιά" και το κάνω.
Έχω σκοπό πριν πεθάνω, να τους πεθάνω.
Κάθε μου πλάνο μου πάει σωστά, σκεφτόμουν τον πόλεμο απ' τά δεκαεφτά.
Πριν γίνει μόδα το ζούσαμε δυστοπικά.
Η καραντίνα δεν μου' κλάσε μια.
Δεν στέλνω μήνυμα στην αστυνομία.
Αφήνω το σφάλμα για αυτά.
Ο κακός μου εαυτός μου γελά.
Δεν φοβηθήκαμε την φυλακή, εκεί κάνουμε πρωτοχρονιά.
Βαράγαμε κρίσεις, πριν γίνουνε μόδα οι καταχρήσεις και οι καταλήψεις.
Και πριν αυτά, πολεμούσα τις καπιταλιστικές κρίσεις.
Αν δεις το ρουφιάνο να φτύσεις.
Μια μέρα θα το δεις θα παίζει ΡΩΜΗ πρώτη μούρη στις ειδήσεις.
Μα εγώ, δεν ήμουν ποζεράς ποτέ για να με αναγνωρίσεις.
Σου είπα να τον φτύσεις.
Γελάμε με την σαπισμένη φάτσα σου και τις μηνύσεις.
Ακόμα το ζούμε ακραία και μπαίνουμε χωρίς παρέα.
Στο σπίτι σηκώνουμε βάρη, το τρέχω για να νιώθω ωραία.
Κρατάμε την σκέψη οξέα. Μιξάρουμε τα αμινοξέα.
Το μέλλον μας ηχογραφώ, στο δίνω σαν Neo, πες με Μορφέα.
Ακούω τα πουλάκια στον δεύτερο, στις πέντε ξυπνώ και είμαι σκόνη.
Χειροκροτάν στο μπαλκόνι, οι μικροαστοί δολοφόνοι.
Γαμιούνται αυτοί και αυτοί που ψήφισαν.
Οποίος τα παίρνει, μα και οποίος τα χώνει.
Τους φωνάζω: "Γαμιέστε.". Kαι κατεβαίνουν οι τόνοι.
Σημαίες ανεμίζουνε, τις χαζεύω όσο ψήνω καφέ.
Ωραίο το λευκό και το μπλε, μα μ' αηδιάζει αν είναι αγκαζέ.
Μου λέει να δούμε ταινία. Μου χαμογελά μ' ηρεμία.
Το ζούμε κομπλέ και για αυτή γαμιέται η κοινωνία.
Κάτσε γιατί έχει ενδιαφέρον. Οι διαταγές ανωτέρων.
Όταν μιλάω, μιλάω για το μέλλον, απλά τα λέω εκ των προτέρων.
Πάντα ο καθένας κοίταγε μόνο το δικό του συμφέρον.
Στην τρομοκρατία του κράτους απαντώ, έχω πρότυπο το Νέρων
Μαζικές απολύσεις και επιδόματα μόνο για να μας σιτίσεις.
Μη σου πεθάνει ο εργάτης και πέσει η παραγωγή και οι πωλήσεις.
Στα μισά κάτω οι μισθοί, και για σένα δεν υπάρχει κλινική,
εκτός και αν είσαι ο Μαρινάκης και έχεις κατ' οίκων ιδιωτική.
Λένε ο ιός δεν έχει ταξικότητα, χτυπάει τους πάντες ανεξαιρέτως.
Τους λέω: "Καλό το ανέκδοτο τι άλλη μαλακία θα ακούσουμε και φέτος;"
Τι να τους κάνεις τους γιατρούς; Δώσε μπάτσους και δημοσιογράφους.
Απλά τους κλείνεις όλους μέσα και τους νεκρούς σε μαζικούς τάφους.
Οι ναζί κυβερνάνε με μπλε, στα υπουργεία γελάν τα μουστάκια τους.
Στον Έβρο τους πνίγουν στο μπλε, οι μανάδες κλαίνε τα παιδάκια τους
Η σύνταξη στα 72 και ούτε γάτα ούτε ζημιά,
αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε ούτε ένα ένσημο, κι ας δουλεύουμε από παιδιά.
Στα κελιά στην Πέτρου Ράλλη απεργούν, μετράν νεκρές απ' τον ιό.
Απαγάγουν τους αγωνιστές μην οργανώσουνε τον Κορυδαλλό.
Ιδιωτικοποιούν τον λόφο Φιλοπάππου και τον κήπο τον εθνικό.
Το φυσικό αέριο της ΔΕΠΑ, σε λίγο θα έρθουν και για το νερό.
Αυτά, όσο τα media τρομοκρατούν τον λαό.
Δεν ξέρω αν τον φτιάξαν οι ίδιοι, αν ισχύει δεν θα ξαφνιαστώ.
Η Ευρώπη καταρρέει πρώτη και το τραπεζοικονομικό.
Αλλά και αυτό αργά η γρήγορα, ήτανε το φυσικό.
Σου λένε: "Mένουμε σπίτι", "H αλληλεγγύη θα νικήσει", "Ατομική ευθύνη",
τέτοιες μαλακίες, δεν έχω ακούσει ούτε στο Γκίνη.
Αντί να φτιάξει καμιά κλίνη.
Γιατί το μόνο ΜΕΘ που εισπνεύσαμε εδώ, είναι η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη.
Τα γράφω νηφάλιος, αν θέλεις να γίνεις πατά το Replay.
Θα έλεγα κι άλλα, αλλά ο κόσμος δεν είναι στην φάση μου ΟΚ.
Ο κόσμος θέλει την ησυχία του τα γαντάκια του και την μασκούλα.
Τουλάχιστον φάτε εγκλεισμό, θα βγαίνετε μόνο με κουκούλα.

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

Live: Οικ ενίσχ @ Αθήνα, Νομική, 14/12


          Σαββάτο, 14/12, θα βρίσκομαι στην κινηματική αρένα της Νομικής για το round 2 και κλείσιμο της season! Παίζουμε για τους εξεγερμένους, που διώκονται από το κράτος για το χάος και την φωτιά. Το live ξεκινάει 22.00. Θα παίξω με τον Venef στα decks, τον Σκλάβο και τον Κάρτα στα μικρόφωνα. Μαζί μας θα βρεθούν επί σκηνής τα Παλάτια Πέφτουν, οι άτεχνοι παλιάτσοι, ο bruc και ο ex-nihilo. Μετά θα ακολουθήσει  after party. 

          Όπως σε κάθε live που συμμετέχω θα υπάρχει distro, για όποιο άτομο μπορεί και θέλει να στηρίξει το έργο μου. Σεξιστικές και γενικά φοβικές συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές. Αν είσαι μαλάκας γενικά ή ψάχνεσαι μην έρθεις.

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Μνήμη (Guerrilla Video)

          Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο και ταυτοχρόνως πιο όμορφο από την μνήμη. Λόγω αυτής θυμάσαι τα όμορφα, μα πονάς για τα δεινά. Λόγω αυτής καρτερείς στιγμές έτσι συνεχίζεις να ζεις και λόγω αυτής επίσης ταλαιπωριέσαι και θέλεις να χαθείς για πάντα. Πόσες φορές με έπιασα να λέω ότι θέλω να ξεχάσω, ώστε να ήταν σαν μην γνώριζα ποτέ κάποιους ανθρώπους, αλλά χωρίς τις αναμνήσεις μου και τις εμπειρίες μου, δεν θα ήμουν σήμερα το άτομο που κόπιασα για να χτίσω. Χωρίς τις σχέσεις που έκανα, χωρίς τα πράγματα που διάβασα και χωρίς ότι βίωσα και ένιωσα, δεν υπάρχω ως εγώ. Κάθε βήμα και μια ανάμνηση, ένα τραύμα, μια μυρωδιά, ένα χαμόγελο και μια κουβέντα ανθρώπινη όταν την έχεις ανάγκη.  Η μνήμη είναι ο μόνος συνοδοιπόρος σου σε αυτόν τον μοναχικό κόσμο. Στο τέλος μονάχα αυτή θα μείνει μαζί σου να σε σκεπάσει, αυτή και ότι κατάφερες με κόπο να της μάθεις. Για την συζήτηση που αφήσαμε στην μέση. Δεν θα σου κρύψω ότι μου έλειψες. 

Lyrics/Raps: τομίασμα
Produced by: Venef
Recorded/Mixed/Mastered by: Incognito M. @ Pineline Music Lab 
Video by: George Danopoulos


          Τα μόνα νέκρα κινήματα είναι τα κινήματα που ξεχνάνε τους νεκρούς τους. Χαραγμένος για πάντα στην επαναστατική μας μνήμη. Δημήτρης Αρμακόλας παρών στις πιο ακραίες μας επιλογές.


Είμαι εικόνα από το μέλλον, το μέλλον που δεν θέλετε. 
Εικόνα, όχι σαν αυτή του σκοτεινού αιώνα.
Δακρύζω στ' αλήθεια από τον αγώνα,
ακόμα και όταν πέφτω να ξαπλώσω στο δώμα. 
Φοράω μάσκα να αναπνεύσω. 
Νιώθω πόνο για τον πόνο του πόνου που βλέπω έξω,
μα είπα θα παλέψω, δεν θα τρέξω θα αντέξω.
Μπήκα στο χώρο για να χορέψω.
Κι είμαι ανήλικο μυαλό, σε γερασμένο σώμα, 
με λυσσασμένο στόμα. Τέλεια στα κείμενα δίχως κόμμα. 
Δίχως αρχή, αρχές, διδαχές, 
πατέρα, μάνα, οικογένεια και κάποια νόρμα. 
Χαοτική μορφή, που πέφτει από τα σύννεφα,
κάθε φορά που του ξηγιέσαι ύπουλα κι ανήθικα. 
Δόθηκα στη συνωμοσία μας σ' ανοίχτηκα,
κι όταν κλήθηκα να δώσω τα ονόματα σ' αρνήθηκα.
Του πολέμου παίρνω μορφές, 
μεταμορφώνομαι σε κτήνος να τους χαρίσω ουλές. 
Κι είμαι ένας από αυτούς, κατ' εικόνα-καθ 'ομοίωση, 
ο πόλεμος του σήμερα του αύριο προσομοίωση. 
Ένα κόκκινο, ένα μπλε.
Δίνομαι σ' αυτό να μην υπήρξα ποτέ.
Κουμπωμένος μ' ηρεμιστικά δεν τρέμω.
Μονώνω και περιμένω το demo.

Μας σηκώνουν συντροφιά ψηλά,
και τα βλέπω πανέμορφα πια. 
Μας πηγαίνουν στο πέτρινο μνήμα μας,
τραγουδάνε και λένε για μας. 

Εγώ πιστεύω σ' αυτούς. Άσ' τους αυτούς να μισούνε, 
όσο μισούμε άστους. Αυτοί μισούνε εαυτούς.  
Όταν μιλάω να ακούς. Είμαι αλλιώτικος νους. 
Είμαι το περιθώριο, μέσα στους μοναδικούς.
Είμαι το i μέσα σ' αριθμούς στη γη της ολοκλήρωσης.
Φυγάς. Μιγάς μες στους μιγαδικούς. 
Ακραία λογικός, μες στους κανονικούς.
Για τις αντανακλάσεις μου, χτίσαν Κορυδαλλούς. 
Ψυχό-λευκά κελιά, σφαγεία κρατικά. Έλα. ΕΛ.ΑΣ.
Έλα, άσε τα μυστικά. Μίλα όπως μας μίλαγε στο τμήμα σαρκικά,
για τους βιασμούς με γκλοπ κι όλα τα προκαταρκτικά.
Τέρατα! Θα σας σκίσω τη σάρκα, 
να μη μείνει τίποτα από σας να μπει μέσα στα φέρετρα. 
Μονάχα κουρελόπανα να βρίσκεις εκεί κάτω. 
Θα δώσω το όνομα να σε ξεθάψουν απ' το τάφο. 
Είμαι κατάρα που περνά μέσα απ' τα σπίτια σας. 
Ακονισμένο μυαλό, πρόκα μες στα στήθια σας. 
Χιλιάδες σαν εμένα, μισούμε την Ζωή. 
Μισούμε που υπάρχετε και υπάρχουμε μαζί. 
Ο πόλεμος υπάρχει ο πόλεμος του αρχήν. 
Ο πόλεμος θρέφει παιδιά και τα φτύνει στη μάχη. 
Ο πόλεμος σκοτώνει το μίσος μεγαλώνει. 
Γιατί εμείς που αγωνιζόμαστε, δεν πεθαίνουμε μόνοι. 


Τους χαιρετισμούς μου στην κοινότητα καταλήψεων κουκακίου καθώς και σε κάθε άτομο μεμονωμένα που με συνόδεψε στην πρωινή μας βόλτα με τις μηχανές. 

Για όσους θέλουν να μάθουν λίγα λόγια για τον Δημήτρη. Παραθέτω link.

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2019

Live: Οικ ενίσχ @ Αθήνα, Νομική, 01/11

         

          Παρασκευή, 01/11, θα βρίσκομαι στην κινηματικη αρένα της Νομικής! Η διοργάνωση του live είναι της Buena Vista για την οικονομική ενίσχυση του στεκιού. Το live ξεκινάει 22.00 (αυστηρά!) και θα βγω πρώτος ώστε να τηρηθεί το αυστηρά! Θα παίξω με τον Venef στα decks, τον Σκλάβο και τον Κάρτα στα μικρόφωνα. Μαζί μας θα βρεθούν επί σκηνής τα Παλάτια Πέφτουν, ο σκότος ατέρμονο, ο sponty και ο Πυράκανθος. Μετά θα ακολουθήσει politicats και after party. 

          Όπως σε κάθε live που συμμετέχω θα υπάρχει distro, για όποιο άτομο μπορεί και θέλει να στηρίξει το έργο μου. Ελάτε με καλή διάθεση γιατί εγώ δεν έχω.

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Γρίλιες (Official Music Video)

          Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο γίναμε όλοι μάρτυρες μιας λυσσασμένης δολοφονίας απο τους δυνατούς αυτού του κόσμου στα σώματα των αδύναμων. Την κυριαρχία των προνομιούχων στα σώματα των καταπιεσμένων. Ένα συχνό καθημερινό φαινόμενο στον κόσμο της κυριαρχίας, μα σαν ακουμπάς το αίμα είναι διαφορετικό, σε ξαφνιάζει πάντα και όχι ευχάριστα. Τα μίντια όπως σε κάθε δολοφονία των κάθε λογής εξουσιαστών, βγήκαν να πούν ότι ήτανε ληστής και τοξικός. Θέλοντας με την φράση ληστής να δικαιολογήσει την εκτέλεση του Ζακ, να την θεμελιώσει ως αυτοάμυνα, ως υπεράσπιση της ιδιοκτησίας, να δικαιολογήσει στις συνειδήσεις του κόσμου ότι δεν ήταν κανιβαλισμός, αλλά νόμιμη αυτοπροστασία. Και όπως πάντα πέτυχε. Μέχρι και σήμερα απο το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας έτσι χαρακτηρίζεται, πρεζάκι και ληστής. Παρότι πολύ πιθανό σεναριο το ότι δεν μπήκε για να κλέψει, όπως και οτι οι τοξικολογικές ητανε καθαρές. Αλλά το ότι δεν μπήκε για να κλέψει και ότι ητανε καθαρός έχει μικρή σημασία, διότι για αυτά τα χαρακτηριστικά εκτελέστηκε. Και αύριο πάνω στην νομιμότητα και στην ιδιοκτησία θα ξανά κανιβαλίσουν. Για την επαναοικιοποίηση της κοινωνικής ταυτότητας του ληστή. Για την διάχυση του ιλλεγκαλισμού ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο! Ο Ζάκ έπεσε στην μάχη!


Αφιερωμένο στην μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου.
Δολοφονήθηκε στην Ομόνοια στο βωμό της ιδιοκτησίας.

Lyrics/Raps/Screenplay: τομίασμα
Produced by: Venef
Additional Programming/Recorded/Mixed/Mastered by: G the Friendly Ghost
Directed/Edited by: George Danopoulos
Cinematography by: Iason Arvanitakis
VFX by: Eftychia Kondyli
Cast/Acting by: Tassos Baltas, Babis Marokos
Scenic Design/Costumes/Makeup by: Stevy Litra

Σημέιωση: Κανένα ζώο, ανθρώπινο και μη δεν τραυματίστηκε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων. Οι "Γρίλιες" παράχθηκαν με γνώμονα την συνδιαμόρφωση, την συνδημιουργία και την αυτοδιάθεση δίχως καμία εμπορική συναλλαγή.

Με τρελαίνει, που κάνω τόσο κόπο να χτίσω και τίποτε όρθιο δε μένει.
Γυρνάμε σαλεμένοι, ακόμα λυσσασμένοι.
Οι κάδοι είναι αναμμένοι.
Όταν το κέντρο κατεβαίνει, κάποιοι κοιμούνται δεμένοι.
Κάθε προσπάθεια μου τζίφος.
Φωτίζω όσο μπορώ μα μένει ημίφως.
Πώς να στο πω πιο απλά, δεν είναι γρίφος.
Δεν είμαι θνητός, εγώ είμαι μύθος.
Δεν είμαι θνητός, γιατί έχω ήθος.
Ο κόσμος είναι ηλίθιος.
Απο τον κόσμο θα τραφώ.
Κάνω ένα βήμα στο κέντρο, βυθίζομαι στον οχετό.
Κρατιέμαι πριν χαθώ από τις γρίλιες.
Περνάνε οι μέρες και είναι ίδιες.
Μην μου πατάς τα χέρια, αν σηκωθώ γίναμε μπίλιες.
Σαν σηκωθώ, οι φίλοι μου κάνουν ζήλιες.
Μετά το θάνατο ξέρω θα εκτιμηθώ,
μέχρι τότε το πτώμα μου θα κρατώ ζωντανό.
Γυρίζω με το αμάξι,
καίω κάθε φανάρι και με κυνηγάνε μπάτσοι. Εντάξει.
Πες του για να με γράψει, πρέπει πρώτα να με φτάσει.
Κι όταν με φτάσει, πρέπει πρώτα να με πιάσει.
Το να παραδοθώ δεν θα έχει φάση
και να ξέρει απο μπουνιές γιατί αλλιώς θα τις αρπάξει.
Είμαι παιδί από τις άλλες γειτονιές.
Ξέθαψα το τσεκούρι των Απάτσι.

Οι γρίλιες τρέμουν, τα χέρια μου στο τέντωμα.
Πιέζω για να σπάσουν, μέχρι να κάψω τον τένοντα.
Πέφτω και πάλι απ' την αρχή.
Θα σηκωθώ, θα σκάψω το τσιμέντο αν χρειαστεί
Οι γρίλιες τρέμουν, τα χέρια μου στο τέντωμα.
Πιέζω για να σπάσουν, μέχρι να κάψουμε τένοντα.
Πέφτω και πάλι απ' την αρχή, πάλι απ' την αρχή.
Θα γίνω ο ίδιος η ρωγμή.

Δε σταματάω σε τοίχους, σκληρό κεφάλι.
Οι κεφαλιές, δεν σταματάν με κεφαλές.
Έχω ματώσει και δεν βλέπω, δεν βλέπω να τους τσακίσω.
Δεν μπορώ να φωνάξω χωρίς αίμα να φτύσω.
Μετά σιωπή, τα φώτα σβηστά.
Είναι τα πάντα θολά, όπως την πρώτη φορά.
Ανοίγω μάτια δίχως κλάμα όπως την πρώτη φορά.
Μα δίχως να 'μαι στην αγκαλιά σου μαμά.
Στο ίδιο δωμάτιο λευκό, ο κόσμος με πονά,
και δεν θα 'ναι η τελευταία φορά.
Μη θέλεις δικά σου ζυγά-μονά.
Δεν σβήνω, εγώ είμαι ήλιος, σαν τον Άμμωνα Ρα.
Περνάν οι ώρες από πάνω μου αιώνες.
Περνάν οι μπόρες από τις γρίλιες κυκεώνες.
Πες του θα σηκωθώ, κι ότι δεν ήταν οι μόνες.
Πες του σα σηκωθώ, πως δεν χρειάστηκα εικόνες.
Ούτε παρηγοριά, μεγάλωσα σ' αγώνες,
και στο κινέζικο βασανιστήριο από τις σταγόνες.
Τα μάτια ψηλά, τα χέρια τέντωμα.
Σηκώνω αντένα απο τις γρίλιες σαν τα έντομα.
Περαστικοί κοιτάν, σκήβουν και απορούν.
Μετά με προσπερνάν, αφού τους βρίσω μ' αγνοούν.
Τους λέω να παν να γαμηθούν πως δεν χρειάστηκα κανένα.
Το μίασμα απ' της Ρώμης την αρένα.