Πέρασε ένας χρόνος από την τελευταία φορά που έγραψα για κάποιο short-film, αν και έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο είδος. Για όσους δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι μια ταινία μικρού μήκους (short-film). Παραθέτω link. Συνοπτικά, είναι μια ταινία που δεν είναι αρκετά μεγάλη για να θεωρηθεί ταινία μεγάλου μήκους. Το παρακάτω short-film είναι τέσσερις διαφορετικές ιστορίες αυτόνομες, άρα θα μπορούσε να είναι τέσσερα διαφορετικά shorts.
Μου άρεσαν τα κοινωνικά μηνύματα και η όλη αισθητική της ταινίας. Σε συνδυασμό με τα beats από πίσω, φτιάχνει δυνατή ατμόσφαιρα. Θεωρώ ότι ανάλογες αυτόνομες προσπάθειες, πρέπει να επιβραβεύονται και να διαδίδονται, ώστε καινούργιες δημιουργίες να ξεπροβάλλουν.
Όσοι δεν κρύβονται πίσω από λόγια τρίτων, είναι αυτοί που παρουσιάζονται ως κακοί, από τους ρήτορες και τους μπλαμπλάκιδες, για να ανελιχθούν στις πλάτες τους, οι πραγματικοί υποκριτές και εκμεταλλευτές. Εγώ είμαι το μίασμα. Eλεύθερα, ρίχτε μου λάσπη και σταυρώστε με, στην κοινωνία σας πάντα το μίασμα θα είμαι. Και ξέρεις τι; Χαίρομαι για αυτό.
Το κομμάτι είναι αμιξάριστο. Έφτιαξα, ένα πολύ απλό και συμβολικό video για να το συνοδέψω. Το beat είναι του Τρελογικού.
Κλεισμένος στο υπόγειο, κραυγές που σε ξυπνάνε από το όνειρο.
Έχεις μυαλό πονηρό, κι εγώ το στόχαστρο στραμμένο,
στον κόσμο σας, περήφανα ξένε, λέγε με ξένο.
Έχω χώμα βαρύ, χώμα βαμμένο.
Καταστρέφω ότι με καταστρέφει.
Δεν τρέχω απ'τά προβλήματα που έχω τα λύνω.
Προβλέπω και δίνω φωτιά και τσεκούρι
σε όποιον με ήθελε να 'μαι κατεστραμμένο, τον σβήνω.
Καθαρός από τα πάντα, βγήκα στο δρόμο για δουλειά, παίξε το μάγκα.
Μέτρα τα δόντια σου μετά.
Μεγάλωσα και ξέχασα, τι πάει να πει στην πλάκα... μαλάκα.
Είμαι η οργή που κρύβεις μέσα σου χρόνια.
Είμαι το πάθος για ζωή που κινητοποιεί πιόνια.
Κι από τα λόγια μέθυσα, μέτρησα στιγμές,
κι απαρνήθηκα το βρώμικο κόσμο του χτες.
Δεν γνωριζόμαστε ξένε, για αυτό για μένα μην λες.
Έχω ζήσει δυο χιλιάδες δεκατέσσερις ζωές.
Τα χέρια μου τοίχο, μάτια στην πλάτη.
Μαχαιριά από συντρόφια, κάπου στο Μάρτη.
Μετά κρεβάτι και να 'μαι, κοίτα σηκώθηκα.
Πιάνω μικρόφωνο ενοχλώ, κι ούτε που αγχώθηκα.
γιατί...
Δε κρύβομαι πίσω από λόγια τρίτων...
Kι όχι, δε κρύβομαι πίσω από λόγια τρίτων...
Δεν κρύβομαι πίσω από λόγια τρίτων.
Δεν κρύβομαι στα αγχολυτικά κι έχω καθήκον.
Παράδοση σκέψης κι οργής κάνω κατ' οίκον.
Εξόριστος στην γη των κατεστραμμένων πιθήκων.
Έχω μάτια στην πλάτη και στο στόχαστρο κάτι,
δεν τριγύρω μες στο σκοτάδι σου ανέμελος.
Ένα φλεγόμενο τέμενος, πίσω στάχτη,
κουνήσου δίπλα μου... σαθρέ επαναστάτη.
Μην με λερώνετε, δεν μ'ακουμπάτε.
Κι όταν βάζετε κάποιον στο στόμα σας, να κοιτάτε,
να 'χετε την δύναμη, αδύναμοι, να τον φάτε,
αλλιώς στον λάκκο σας κατρακυλάτε.
Σηκώνω λάβαρο κι είμαι στα πόδια μου,
ακόμη όρθιος χρεώνομαι τα λόγια μου.
Δεν προσκυνώ θεό, κανένα κράτος.
Το rap μου είναι ο λόγος μου κι λόγος μου είναι πάθος.
Είμαι αυτό που μισείς για να την παλεύεις,
τα βράδια μονάχος τα είδα, αρχίζεις τρέμεις.
Νιώθεις μικρός, κάπου για να κρυφτείς ψάχνεις,
γιατί άμα το καλοσκεφτείς, δεν αξίζεις να ζεις.
Σε πήρε η μπάλα, ξένε!
Παιδιά που την πίνουν κάτω απ'την σκάλα, ξένε!
Ξέρω τα πάντα, ξένε!
Ξέρω για αυτό κρατιέμαι όσο μπορώ και δεν μιλώ,
γιατί...σε λυπάμαι ξένε.
Κάθε φορά που αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα και δεν μπορείς να βρεις μια λύση, εν τέλη καταλήγεις να ψάχνεις μια διαφυγή. Τις περισσότερες φορές, η διαφυγή σου είναι ρηχή και αυτοκαταστροφική. Άλλοι κουμπώνονται, άλλοι μπαφιάζουν, άλλοι καίγονται με video games και άλλοι πράττουν ότι μαλάκια τους κατέβει αλόγιστα. Η λίστα συνεχίζει και δυστυχώς, κάπου εκεί βρισκόμαστε και εμείς. Σαφώς, όλα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Κάθε φορά που αλλάζεις το βλέμμα σου από το στόχο σου, πέφτεις στην πλάνη και χάνεις την όραση.
Beat: BD Foxxxmoor.
ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ
Φτιάχνοντας ποιήματα, από χτυπήματα,
ακόμη μια μέρα αγχωτική θα 'ναι και σήμερα.
Κοιτώντας θύματα, πέρα ως πέρα,
χάνω την όραση προσπαθώντας να πάρω αέρα.
Χάνοντας όραση, ψάχνω μια όαση,
κι αντί για δράση ψάχνω μια τρύπα για απόδραση.
Ένα κουμπί για κάθε βράδυ που 'ναι κόλαση
και μένω σκαλωμένος να χαζεύω στην τηλεόραση.
ΚΑΜΕΝΟ ΧΑΡΤΙ
Σιγά-σιγά χάνω την όραση,
ίσως να φταίνε οι ουσίες, ίσως να φταίει η απομόνωση.
Θέλω πολλά να πω, μα δεν έχω κανέναν να μιλήσω.
Κάνω τη δύσκολη επιλογή, δεν ξαναπάω πίσω.
Συνεχίζω το νόημα να μη βρίσκω.
Δεν ξέρω τι πιστεύεις, μα πιστεύω πως με έφαγε το ρίσκο.
Δεν παίζω τζόγο με λεφτά, δεν βγαίνω βασικά,
ποντάρω στο παιχνίδι όλη μου την καρδιά.
Δεν έχω απαιτήσεις, δεν ελπίζω πουθενά,
κι όταν χάνω απλά γελάω, ναι γελάω ειρωνικά.
Δεν ψάχνω κατανόηση, ούτε συμπόνοια φυσικά.
Έχω αράξει, περιμένω την επόμενη πουστιά,
κι ίσως δε δώσω σημασία, ίσως το λήξω οριστικά,
μα ίσως μπω και στο τριπάκι να στην παίξω εγώ διπλά.
Απρόβλεπτη αντίδραση, όχι απλά μαθηματικά.
Μόνη γνωστή παράμετρος: αν ξέμεινα ή όχι από ηρεμιστικά.
Κι όταν μπλέκω με ουσίες μένω μόνο στα ελαφρά,
κατατάσσω την ελπίδα στα πιο σκληρά ναρκωτικά,
ίσως δεν καίει το μυαλό σου, μα σε λιώνει ψυχικά.
Όταν ξυπνήσεις απ' την πλάνη και τα δεις ρεαλιστικά,
κι αν νομίζεις πως με νιώθεις γενικότερα,
μην προσπαθήσεις να βοηθήσεις,
μάλλον θα γίνουν χειρότερα τα πράματα.
Ποτέ μου δεν πίστεψα σε θεούς, γι' αυτό δεν περιμένω θαύματα.
Καταραμένος να αδειάζω την ψυχή μου στο χαρτί ως τα χαράματα,
ίσως πιστεύεις πως μου φέρθηκες σωστά, μα για τη γούνα σου έχω ράμματα.
Κράτα απόσταση ασφαλείας, μπας και γλιτώσεις τα κατάγματα.
Μην προσπαθείς να μ' αγαπήσεις,
θα βρεις εμπόδια ισχυρά σαν πυρωμένα οδοφράγματα.
ΜΑΤΙ
Το θαύμα αργεί να 'ρθει,
έκλεισα δυο 24ώρα δουλειάς και έχω εξασφαλίσει το ψωμί,
τηλέφωνα πολλά από αυτόν που θα εκμεταλλευτεί τον κόπο μας,
γαμώ τον στόχο μας, θέλω γιορτή.
Πλησιάζει η μέρα για την ποθητή φυγή,
να πάω αλλού, να δω πως γνώση άλλων γίνεται στα χέρια άλλων,
όπλο που τον ανταγωνισμό πυροβολεί,
μα εγώ ο χαζός την δίνω, αντί να την κλείσω σε κλουβί.
Ποιος με πληρώνει, να κάνω ότι ζητά
και προφανώς τι του καυλώνει, στα μάτια ρίχνω σκόνη.
Νομίζει ότι κουβέντα δεν σηκώνει, δικοί του κλώνοι,
απ'το άγχος πέφτουν για ύπνο όταν ξημερώνει.
Κι εγώ στη πρώτη γραμμή παραγωγής μια μηχανή,
με απόδοση υψηλή, δεν ξέρω κούραση τι θα πει,
κι από καύσιμα, σημαντικά πιο φθηνό είναι το φαΐ,
κι από λάδια μηχανής η στήριξη ψυχολογική.
Μα άκου να δεις, αν θέλω βγαίνω κι εκτός λειτουργίας,
"Έχει πολλούς.", θα πεις, "Μικρέ, είσαι άνευ σημασίας.".
Τα 'χει προβλέψει όλα ο σωστός επιχειρηματίας
και έχω αναλωθεί σαν χρήστης επικίνδυνης ουσίας.
Λοιπόν αποτοξίνωση! Δεν δίνω μια!
Για τις χαρές σου και τις ώρες που σε πιάνει υστερία.
Άσκοπη η βια,
Ενωθείτε και τραβάτε κέντρο για ομαδική αυτοκτονία.
ΤΟ ΜΙΑΣΜΑ
Μη με ρωτάς τα νέα μου, δεν έχω να σου πω τα ωραία μου.
Δεν έχω να σκεφτώ πολλά, κι η όρεξη μου 'πε πως είμαι στα τελευταία μου.
Κλεισμένος στο κλουβί, ψάχνω μια λύση πλαστική
για να μου δώσει ώθηση να βγω με την παρέα μου.
Όλα σκατά ρε, σου 'πα να μη με ρωτάς τα νέα μου.
Μια βιαστική επιλογή σπάει το πλάνο μου
και βγάζει όλη την πλασματική θλίψη από πάνω μου.
Και λέω βούρ, να κάνω ντου σε κάθε πίστα ή σκηνή παντού,
να πλακώσω την κάθε μαϊμού, που μολύνει την έκφραση μου,
κι όποιος ψήνεται ας μην δειλιάσει κι ας έρθει μαζί μου.
Οι στόχοι μου πολλοί, μα είναι πολλοί όπως κι οι εχθροί μου.
Γαμιέται η χρυσή αυγή και οι αμόρφωτοι αναρχικοί!!!
Στ'αρχίδια μου αν κινδυνεύει η ζωή μου.
Κομμένα τα ηρεμιστικά και την επόμενη φορά
γιατρέ δώσε μου συνταγή για εκρηκτικά, κι όλα καλά.
Αφού μου πήραν το χαμόγελο θα τους πάρω τα αυτιά.
Και η ζωή κάπως κυλά, παίρνω τηλέφωνα πολλά,
μα τα παιδιά έχουνε δουλειά. Μετράω συχνά
βράδια ρηχά στην απομόνωση. Χάνω την όραση,
δεν φταίνε οι ουσίες ρε, ίσως να φταίει η τηλεόραση.
Το "καμένο μυαλό" είναι το πρώτο ολοκληρωμένα προσωπικό μου κομμάτι. Είναι η πρώτη παραγωγή μου, που πατάω και είναι από τα λίγα κομμάτια που με αντιπροσωπεύουν αισθητικά. Χωρίς πολλά-πολλά, σαν να αντιπροσωπεύει τον εσωτερικό μου κόσμο. Πολλά συναισθήματα, σκέψεις και αλληλοσυγκρούσεις. Πειραματισμός από όλες τις απόψεις. Στα όρια μεταξύ spoken word, rap και ηχορύπανσης.
γυρίζω σελίδα...
Καμένο μυαλό με καμένα τα κύτταρα.
Άκουσα πως το αύριο θα έρθει πιο βίαιο από το σήμερα.
Όλα γύρω μου στενεύουν.
Δεσμά και κύκλοι, συμβιβασμοί, φίλοι και άτομα καθημερινά.
Δουλεύω τα πρωινά σαν το σκυλί και βγάζω ψίχουλα
Η μάνα μου πάντα μου έλεγε να μην αγχώνομαι,
το μέλλον μου χαράζεται πανέμορφο στον ορίζοντα.
Δεν ξέρω γιατί, μα πάντα μου το λεγε ήρεμα.
Έχει ήδη σπάσει το δέρμα μου από τον ήλιο.
Κοιτώ τις πρώτες εργατικές μου ρυτίδες και νιώθω ράκος.
Δεν ξέρω γαμώτο τι γίνετε και κανείς προφανώς δεν θα μου εξηγήσει κάτι.
Ποτέ κανείς δεν μου εξήγησε τίποτα.
Δεν γεννήθηκα με σπείραν και φύτρωσα.
Ζω και αναπνέω, αγκαλιάζω το χάος και επιζώ,
έχοντας χρόνια και σοβαρή σχέση με την μοναξιά.
Χειμώνα-καλοκαίρι, καλοκαίρι-χειμώνα και στο ενδιάμεσο
κάτι μήνες που δεν ξέρω που να τους εντάξω.
Απόψε σταμάτησα να προσπαθώ...και απλά...
γυρίζω σελίδα...
Απόψε πετάω όλα μου τα παιχνίδια από το παράθυρο.
Κι αυτό γιατί ποτέ δεν με γέμιζαν και αποφάσισα
να είμαι ειλικρινής και μια φορά με την πάρτη μου.
Όποιος δεν με χωνεύει έχει απόλυτο δίκιο
και όποιον συμπαθώ είναι δυο φορές για σκότωμα.
Σε όποιον βλέπω κοινά μαζί μου έχει πρόβλημα.
Κάτι δεν πάει καλά και το πρώτο βήμα για την επίλυση του προβλήματος
είναι η αναγνώριση του. Προφανώς το οποίο είμαι εγώ.
Χάνω τον εαυτό μου καθημερινά στα χαλάσματα.
Προσπαθώ να βρω γαλήνη μα μάταια. Όλα γύρω μου σαθρά
και πρώτος και καλύτερος εγώ. Σάπιος ως στο κόκκαλο.
Ακουμπώ και χαράζω πορεία, όπου βαδίζω χαρίζω την σκόνη.
Απόψε σταμάτησα να περπατώ... και απλά...
γυρίζω σελίδα..
Ποιος είναι ο σκοπός;
Υποτίθεται πως παλεύω για να κάνω την ζωή μου καλύτερη έτσι δεν είναι;
Αν πάω να τραβηχτώ πιο ψηλά, πρέπει πρώτα να μάθω να πατώ πάνω σε κεφάλια.
Κάποιος άλλος πατάει στο δικό μου και πονάει τώρα εγώ θα κάνω το ίδιο;
Δεν έχω καλή ισορροπία θα τσακιστώ
και πρέπει να μάθω να κοιμάμαι τα βράδια πιο βρώμικος.
Η ταξική ανέλιξη είναι ο σκοπός;
Και εγώ ακόμη είμαι μικρός για αυτό φωνάζω;
Αύριο αν καταφέρω να βγάλω λεφτά θα μπορώ ακόμη να μιλώ;
Ο δρόμος προς την επιτυχία είναι μονόδρομος και συνώνυμο της εκμετάλλευσης.
Κάποτε έτρωγα ξύλο από τα αφεντικά και τώρα θα γυρίσω εγώ να εκμεταλλευτώ;
Αλλά θέλω και εγώ να ζήσω, κουράστηκα να μην μπορώ να ονειρευτώ.
Βρες μου μια λύση. Αύριο θα βαδίζω στο μέλλον πιο βρώμικος.
Κανείς δεν ήταν ποτέ εκεί για να με σταματήσει.
Απόψε σταμάτησα να ελπίζω... και απλά...
Το κατρακύλα ηχογραφήθηκε το 2011. Είχα ανεβεί πάνω στα Γιάννενα για ένα δικαστήριο και εφόσον πέφταν κοντά τα γενέθλια μου, είπα να μείνω για λίγο. Με φιλοξένησε ο Πίπης, όπου σπίτι του ηχογραφήθηκε και το κομμάτι. Συγκεκριμένα έφτιαξα το κατρακύλα, με σκοπό να είναι το κομμάτι που θα έδινα προς τα έξω για την επέτειο της Ρώμης. Έτσι το έδειξα στην κολεκτίβα και τους είπα τις σκέψεις μου και τι θα κάνω. Πήρα μια θερμή απάντηση από τον gadfly και μου ζήτησε να γράψει αυτός το δεύτερο κουπλέ και εν τέλει να το φτιάξουμε όλοι παρέα. Έτσι αντί να βγάλω το κατρακύλα, ηχογράφησα το κουπλέ μου στο χρονικό της ανίας και το έβγαλα προς τα έξω. Ένα από τα πολλά πεταμένα κομμάτια της Ρώμης.
Πάμε στο σήμερα που το δίνω προς τα έξω, σαν ένα ακόμη σκόρπιο κομμάτι. Έτσι και αλλιώς, εφόσον πλέον δεν είμαι στην κολεκτίβα, ακόμα ένα χαμένο και ξεχασμένο κομμάτι μου έγινε. Πάρτε το να πάει στο διάολο και αυτό. Το beat είναι του Τρελογικού και τα scratch από το σφάλμα. Η κατρακύλα είναι ένα κομμάτι διαχωρισμού από όλη την υπόλοιπη σαπίλα που μας περιβάλλει στην πολιτική και μουσική σκηνή. Είναι το δικό μου άντε γαμήσου.
Μην μου μιλάς περαστηκέ, δεν σε γουστάρω ρε!
Κινούμε από συνήθεια στα ίδια μονοπάτια με
τον κάθε βλάκα. Για όσους με πήρανε στην πλάκα,
θα σπάσω τα κεφάλια σας για κάθε σας ατάκα.
Αηδιάζω με τα μούτρα σας και το κάθε σας βήμα.
Ντρέπομαι όταν σας συναντώ στο τμήμα.
Ντρέπομαι όταν μπερδεύουν την φάτσα μου με την ράτσα σας.
Χωμένος για αντίσταση κι εσείς μέσα απ'τά ντράγκια σας.
Ναρκω-κουλτούρα, γαμώ την ώρα που σας πότισαν με τζούρα.
Ήσασταν ζώα από την κούνια.
Σας έπεισαν πως είναι cool να μην σκέφτεσαι,
αλλά να κάνεις ότι, για το κεφάλι σου ταρακούνα.
Αυτοσκοπός κι αυτοπραγμάτωση σου, η εμφάνιση σου.
Το "αναρχοστύλ" σου, στην γαμημένη ζωή σου.
Κανε ότι θες, μα όταν μιλάς πρώτα θα ξέρεις,
γιατί ότι λες χρεώνεσαι, μπάσταρδε άντε γαμήσου!
Γαμήδια, μπερδέψατε τον κόσμο ότι το κίνημα ισούται
με μπάχαλα άνεργα κι αργόσχολα μαλακιστήρια.
Εναλακτίλα, κι όποιος έμπλεξε μαζί σας
βυθίστηκε μέσα στην ατέρμονη σας κατρακύλα.
Γαμώ τα χάπια που παίρνεις για να τριπάρεις στην κατάντια σου,
πληρώντας απ'τά λεφτά της μάνας σου.
Αλήτη! Εξαιτίας σας δεν βγαίνω από το σπίτι.
Φοβάμαι μην με δουν με σας και μου φλωρέψει η φήμη.
Κατρακυλώντας λοιπόν, σου ρίχνω μια να πας στο διάολο.
Έκοψα με τα ζώα κάθε διάλογο.
Ποτέ μου δεν σας πήρα σοβαρά, ούτε το κοινό σας.
Σε κάθε live κατέβαζα αγίους και τον Χριστό σας.
Ακόμα προκαλώ, έχεις πρόβλημα βρώμα;
Κατάγομαι απ'τής Ρώμης τον καπνό, τα δακρυγόνα.
Κι ακόμα εδώ! Ακόμα εδώ! Ακόμα! Ακόμα!
Ακόμα το ίδιο μίασμα με το βρώμικο στόμα.
