Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Παραμένω ξύπνιος

          Παρακμή. Ένα κακογραμμένο μουσικό δείγμα από τότε που έμενα Αθήνα. Εποχή Ρώμης. Μου δείξε το beat το σφάλμα και μου λέει, "Κοίτα τι έφτιαξα!! Είναι 5/4.". Του λέω "Για αυτό δεν μπορώ να ραππαρω;". Μου κάνει, "Έλα ρε, εύκολο είναι." και άρχισε να χώνει ρίμες. Μια μέρα άκουγα το beat, αρκετά σκαλωμένα, μου άρεσε παρά πολύ. Δεν το είχαμε χρησιμοποιήσει πουθενά. Εε και αυθόρμητα έγραψα και το ηχογράφησα πρόχειρα. Τελικά, μπόρεσα να ραππαρω πολλή διαφορετικά απ' ότι συνήθιζα τότε, από όλες τις απόψεις. Σκατά ακούγομαι, αλλά προσωπικά μου αρέσει πολύ.
Δεν γαμιέται η Ρώμη καίγεται.


Ο κόσμος κοιμάται Πάνο.
Ο κόσμος παύει να έχει ανθρώπινες συμπεριφορές.  
Ο άνθρωπος σταματάει να είναι άνθρωπος. Όσοι μένουνε ξύπνιοι πονάνε Πάνο.
Εσύ μάλλον το ξέρεις καλύτερα.
  
Χάνομαι μέσα σε σκέψεις, 
και οι σκέψεις μου μ'οδηγάνε σε μονοπάτια δύσβατα,  
που η γνώση μου δεν μπορεί να μου δείξει το σωστό μονοπάτι.
Κάθομαι στα χορτάρια και ανοίγω βιβλίο. 
Διαβάζω να προχωρήσω την σκέψη μου. 
Είναι φορές που κοιτούσα με τόσο μίσος τον καθρέφτη μου.
Είναι φορές που με σκότωσα.
Μόνο και μόνο για να πάρω τα όργανα μου και να πλάσω ένα καλύτερο άνθρωπο.  
Μέχρι να σκοτώσω κι αυτόν, για να γεννήσω κάτι ανώτερο.
Κάνω ότι μπορώ, μα ότι και να κάνω είναι λίγο,
ποτέ δεν θα καταφέρω να αλλάξω κάτι.
Αυτό όμως δεν με κάνει να κάθομαι να σκάω και να μιζεριάζω,
με βλέπεις τρέχω από δω και από κει.
Νιώθω μόνος.
Με κυνηγάνε τα πρόσωπα που κάποτε ίσως και να 'τανε φίλοι μου.
Αλλάζω, μα δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που δεν με καταλαβαίνουν.
Αν με καταλάβαιναν ίσως και να μην είχα και ιδιαίτερες διάφορες.
Πέραν της αυστηρής κριτικής μου και της μισανθρωπιάς μου.
Είμαι δύσκολος, και προσπαθώ κάθε μέρα να με κάνω όλο και πιο δύσκολο.
Παλιοί μου συμμαθητές πεθάνανε, και απάνταγα ψυχρά ένας λιγότερος.
Το όμορφο της υπόθεσης είναι ότι το εννοούσα.
Και δεν ξαφνιάστηκα που παλιοί μου φίλοι με κοίταξαν με μισό μάτι.
Αηδιασμένοι από την μολυσμένη φάτσα μου.
Με λένε μίασμα πλέον. Χάρηκα 
Κλείνομαι στον εαυτό μου. Φόβος.
Μόνο και μόνο για να μπορέσω να περάσω χρόνο μαζί μου. Θλίψη.
Να με καταλάβω και να με εξαπλώσω,
μέσω στίχων μου, σε όσους δεν πρόκειται να με καταλάβουν. Οργή.  
Μια μελό ελπίδα ουρλιάζει. " Κάποτε θα καταλάβετε 
και θα έρθετε κοντά μας για να πέσουμε από τα καυτά σκάγια τους πάνω στο κρύο τσιμέντο. 
Πίσω στους δρόμους, Στα στολισμένα σας σπίτια γεννιέται ο πόνος.
Μα δεν με καταλαβαίνετε."
Οι ασπροβαμένες σας πολυκατοικίες δεν κρύβουν την βρώμα μέσα σας.
Είμαστε παράσιτα. Εμείς.
Εμείς είμαστε τα πραγματικά αποβράσματα και τα κατακάθια σου,
τα κατακάθια αυτού του συστήματος, 
νοήμων όντα με συναισθήματα, άτομα με κρίση, γνώμη, άποψη και σκέψη.
Είμαστε πιο πολύτιμοι από κάθε τι που θα ήθελες να αποκτήσεις,
αλλά ποτέ δεν κοίταξες κατάματα τον πραγματικό πλούτο  
Ένας χείμαρρος, από γυμνές σκέψεις, 
που οδηγεί σε τίποτα παραπάνω απ'το να εκφράσω μια απόλυτη απελπισία.
Τα πάντα πεθαίνουν γύρω μου, μα στέκω ακόμα όρθιος.
Πιστεύεις έστω και λίγο ότι ισχύει το αντίθετο;
Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μιλάς με ανθρώπους μα με τα φαντάσματα τους;
Έλα μαζί μου, εσύ που με ακούς, σε καλώ, βρες με να μιλήσουμε, να κάνουμε party.    
Να πανηγυρίσουμε πάνω απο τα πτώματα σας.
Πάνω από τις στάχτες σας. Πάνω από κάθε ιερό και όσιο που έχετε.
Ξεσκίζοντας το, για κάθε λεπτό βιασμού μου.
Χοροί και χαρές, επιτέλους πεθάνατε. 
Ξημερώνει μια νέα μέρα στην Ρώμη κι ακόμα να κοιμηθώ. 
Παραμένω ξύπνιος.

          *Το κομμάτι το είχα γράψει επηρεασμένος από τον gadfly και το κομμάτι του, "Ο κόσμος κοιμάται". Στον οποίο μιλάω και στο κομμάτι. Btw, κομματάρα!! Παραγωγή : Ανδρείκελος.

1 σχόλιο: