Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

The Chess Game (short-film) by Erik Olin Wright

          Μιας και πιάσαμε τα short-film, ένα απίστευτα γαμάτο που έτυχε να πέσει μπροστά μου πριν καιρό, είναι το "The Chess Game" από τον Erik Olin Wright. Μπορώ να πω ότι όταν το είδα, με γάμησε ψυχολογικά πολύ περισσότερο από το "More". Είδα σε αυτό βλέπεις, την πιο πιθανή εξέλιξη του μακελειού που πιστεύω ότι σύντομα θα ξεκινήσει στην Αθήνα. Πιστεύω δυστυχώς, πως εμείς θα την πληρώσουμε για τα λάθη τον προηγουμένων και μάλιστα με την ζωή μας.

          Θα πω δυο λόγια, αλλά θα είναι φτωχά μπροστά στο παρακάτω δημιούργημα. Για αρχή, λατρεύω το σκάκι. Μπορώ να περάσω ώρες ατέλειωτες παίζοντας σκάκι. Λατρεύω τα επιτραπέζια παιχνίδια γενικότερα, αλλά θαυμάζω ιδιαίτερα το σκάκι. Όταν είδα αυτό το video, με έκανε να σιχαθώ το σκάκι για ένα διάστημα πραγματικά. Έδωσε ζωή σε όλα αυτά τα άβουλα πιονάκια, που για στρατηγικούς λόγους, θυσιάζουμε για να πετύχουμε έναν παραπάνω στόχο. Όπως ακριβώς κάνει η άρχουσα τάξη, στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα στο βωμό του κέρδους. Το παρακάτω video είναι πραγματικά ένδειξη ταλέντου. Πως γίνετε χωρίς πολλά πολλά, πως γίνετε από το τίποτα, να δημιουργούνται αριστουργήματα. Επεξεργάσου τα ερεθίσματα.


          Το παραπάνω λοιπόν short-film δείχνει, πως ακόμη και να γίνει επανάσταση, (αυτό το γαμημένο μακελειό που περιμένουμε, για να πεθάνουμε με το κεφάλι ψηλά) αν δεν καταργήσεις το ίδιο το σύστημα, την ίδια την σκακιέρα, δηλαδή την δομή του καπιταλισμού και δεν φέρεις μια ριζική αλλαγή, δεν θα αλλάξει κάτι. Τα πιόνια παράμειναν πιόνια του συστήματος. Άλλαξαν οι εκμεταλλευτές, μέχρι την επόμενη αποτυχημένη επανάσταση, που θα ξαναέφερνε τους προηγούμενους εκμεταλλευτές. Και η πλάνη συνεχίζεται.

Τροφή για σκέψη.

          Αξίζει να διαβάσεις πέντε πράγματα για τον Erik Olin Wright. Είναι μαρξιστικός αναλυτής, που ψάχνει εναλλακτικά συστήματα για να αντικαταστήσουν τον καπιταλισμό. Αν μη τι άλλο, είναι σίγουρα ενδιαφέρον να τον ψάξεις.

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012

More (short-film) by Mark Osborne

          Το More είναι μια μικρού μήκους ταινία του Mark Osborne, που είχα δει πριν κάποια χρόνια και με είχε αφήσει κυριολεκτικά άφωνο. Πιστεύω ότι είναι με διαφορά από τα καλύτερα short-film/animation που έχω δει και έχω δει πολλά. Πολύ δυνατές εικόνες, πολύ βαθύ μήνυμα. Επεξεργάσου τα ερεθίσματα.

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

Το χρονικό της ανίας(part.2)

          Δεκέμβρης του 2011, κι ο μήνας 17. Σήμερα δεν είναι όποια κι όποια μέρα για μένα. Σαν σήμερα πέρυσι κυκλοφόρησε η Ρώμη. Σαν σήμερα δηλαδή, ήταν η παρουσίαση δίσκου στα Γιάννενα και δόθηκαν τα πρώτα αντίτυπα. Ήταν όλοι τους εκεί. Παίζαμε εμείς, οι Jolly Roger κι ο Μέγας. Πρώτα ένα ντοκιμαντέρ, δυο λόγια μετά, live και ακολούθησε πάρτυ. Ωραία γενέθλια. Όπως κάθε χρόνο από τα 17 μου, κάθε Δεκέμβρης με βρίσκει στα Γιάννενα. Έτσι και τώρα. Χειμώνας κρύο, εμείς και εμείς. Χαμένοι σε στίχους και μουσικές. Από αλάνες σε τσιπουράδικα, σε σπίτια και πολιτικές κουβέντες. Είναι λοιπόν μια σημαδιακή μέρα για μένα και για να την τιμήσω θα σας χαρίσω ένα αμιξάριστο ακυκλοφόρητο κομμάτι της Ρώμης. Όπως σας είχε συνηθίσει η Ρώμη. Από τα έγκατα.


Ταχυπαλμία, φόβος, άγχος και δυστυχία.
Δείχνεις αλήτης, μα κατά βάθος είσαι κυρία.
Γυρνάς στην κοινωνία, εισπνέεις δυσοσμία,
καταπίνεις, προχωράς μες στην υπέρτατη βλακεία.
Ξέρω δεν είσαι καλά, τα χάπια είναι γοητευτικά,
γλυκά τα ηρεμιστικά, μαρτυρική η αϋπνία.
Έτρεξες σε γιατρούς, είναι όλα μάταια.
Κλεισμένος στο δωμάτιο, μέρες περνάν στο πάτωμα.
Καφές, μερέντα κι ανακάτεμα. Μνήμες για πλάνεμα,
παλιοί σου στίχοι τριγυρνούν, γέννησες σκάλωμα.
Ήτανε κάποτε αλλιώς τα πράγματα.
Ήσουνα έτοιμος τότε να πάρεις άρματα.
Έβλεπες αίματα, μύρια καθάρματα,
μα πριν σκοτώσεις μαλάκα έφαγες σκάλωμα!

Και όλα βαίνουν κατ'ευχήν,
γίνεσαι κάθε μέρα πιο αναίσθητος από ότι ήσουν πριν.
Φεύγουν τα νεύρα, τα μάτια κλείνουν.
Ηλίθιοι περαστικοί σε μιλούν σε γνωρίζουν.
Ψάχνεις δουλειά, χάνεις χαμόγελο,
μπήκες στο πρόγραμμα, και είναι ολόιδιο,
με τον γονιών σου και είναι επώδυνο,
που συμβιβαστικές, είσαι στο όριο.
Ακούς μια απελπιστική κραυγή
"δυο βήματα μπροστά μαλάκα κι ότι ήσουνα θα εξαφανιστεί".
Μα εγώ βαριέμαι, θέλω ησυχία.
Ο μόνος θόρυβος θέλω να'ναι ήχος ταινίας.
Κι από μια κάμερα ασφαλείας καταγράφεται
σε κάθε σπιτικό το χρονικό της ανίας.

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011

Project00: Ρώμη

         
          Η Ρώμη αποτελείται από το σφάλμα και το μίασμα. Δημιουργήθηκε αρχές με μέσα του 2008 και έβγαλε προς τα έξω την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της στα τέλη του 2010, τον ομώνυμο δίσκο "Ρώμη". Μέχρι τότε προς τα έξω είχαμε βγάλει μόνο ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι την “Κατάρα”. Όπως το είχε χαρακτηρίσει ένα παλικάρι, το "δέκατο τρίτο" κομμάτι της Ρώμης. Ανήλικοι τότε στο μυαλό και πωρωμένοι μέχρι αηδίας όταν φτιάχναμε το δίσκο, αλλά μέχρι να βγει προς τα έξω νιώθαμε και οι δυο τριάντα χρονών και κουρασμένοι. Ο δίσκος τέλειωσε, διαλύθηκε και ξαναχτίστηκε από την αρχή δυο φορές. Τελικά αποφασίσαμε να μας κάνει ο Ανδρείκελος μίξη και mastering και μπήκαμε στο studio "Ήχοτρον". Τέλος, κόπηκε σε λίγα αντίτυπα με την βοήθεια της "Gasmask Media" και διακινήθηκε χέρι με χέρι και με λίγες αντικαταβολές με μικρό αντίτιμο.

          Αυστηρά κοινωνικοπολιτικό ραπ, αυτό που λένε έξω, "Conscious rap". Δώδεκα κομμάτια, όλα (για μας) ένα κι ένα και επιλεγμένα για συγκεκριμένους λόγους στην συγκεκριμένη σειρά που τα τοποθετήσαμε. Πολύ δουλεμένος από πλευρά μας δηλαδή και με πολύ αγάπη και σεβασμό, για αυτό και προτιμήσαμε να το διακινήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Δεκαεξασέλιδο booklet με όλους τους στίχους, δυο κείμενα και τέσσερις φωτογραφίες, ευχαριστίες, χαιρετισμούς και επικοινωνία.

          Για τον δίσκο έγιναν πολλές κουβέντες και πολλά σχέδια, πολύ κάψιμο. Συνδιαμόρφωση ιδεών και ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων σαν ένα. Με τους τσακωμούς μας και όλα, πάντα στο πρόγραμμα. Όμορφες αναμνήσεις και όμορφες εποχές. Βλέπεις σχεδιάζαμε να κάνουμε πολλά με αυτόν τον δίσκο, αλλά δυστυχώς μείναν στην μέση. Κρατώ τα όμορφα, κανε το ίδιο. Η Ρώμη συνεχίζει να καίγεται.

"Φτιάξαμε έναν δίσκο διαμάντι μόνο από λάσπη"
            Έγινε πρόσφατα μια δισκοκριτική για την Ρώμη. Ευχαριστώ το παιδί για το ενδιαφέρον και την στήριξη. Παραθέτω link. 

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011

Το κάλεσμα της Ρώμης


          Αυτό το κείμενο θα το βρεις στο booklet της Ρώμης. Το είχαμε γράψει με σκοπό να τραβήξουμε κόσμο προς εμάς, κόσμο που δεν μπορούσαμε να βρούμε, να του πούμε να έρθει να μας βρει. Κι αν κάποιος, έχει κοινές σκέψεις και στόχους με μας, να φτιάξουμε όλοι παρέα κάτι μεγάλο. Μιλάει λοιπόν για την κολεκτίβα στην οποία στοχεύαμε σαν Ρώμη και θέλαμε να πετύχουμε. Ακόμα κι αν εμείς, δεν τα καταφέραμε(ή δεν τα καταφέραμε ακόμα) να την χτίσουμε, κάναμε κάτι. Δώσαμε αυτή την τροφή για σκέψη, γιατί κάποιος πρέπει να το φτιάξει. Αποφάσισα να ανεβάσω το κείμενο, γιατί αυτή είναι η ιδέα και ίσως ο τελικός λόγος που βγάλαμε τον δίσκο (αφού η σχέση μας όταν βγήκε εν τέλει ο δίσκος, ήταν ήδη διαλυμένη). Προσωπικά είμαι πάντα ανοικτός προς συζήτηση και ανταλλαγή ιδεών. Παραθέτω και την τωρινή επικοινωνία και το blog του Ανέμη στο τέλος.


            Με τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων , δε θα μπορούσαμε να λέμε ότι έχουμε πολιτικοποιημένο λόγο αν δεν είχαμε μια σαφή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ο εχθρός μας βέβαια δεν βρίσκεται μόνο στις πολυεθνικές και στις τράπεζες, αλλά και στην υποκρισία, στις παγιωμένες αντιλήψεις, στους μπάτσους στο κεφάλι μας, στον εργάτη που δεν ονειρεύεται να ρίξει τα αφεντικά του αλλά να γίνει ο ίδιος αφεντικό, σε 'οσους τους δόθηκε μια ευκαιρία να αντιδράσουν και μείναν πίσω.

           Για μας το ραπ είναι πρωτίστως λόγος. Επομένως το ραπ δεν είναι σκοπός, είναι το μέσο, είναι το δημιουργικό όπλο μας απέναντι στη βλακεία που μας περιβάλλει, ο τρόπος να βρεθούμε σε επαφή με άτομα που σκέφτονται σαν κι εμάς για να βρούμε από κοινού διεξόδους διαφυγής ή αντεπίθεσης. Τοποθετούμε τις ρίζες του ραπ πολύ πιο πριν από εκεί που τους τοποθετεί η μουσική βιομηχανία, για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το ραπ γεννήθηκε και είναι "μουσική για πάρτυ".

           Από τη στιγμή λοιπόν που δεν ασχοληθήκαμε με αυτό τον τρόπο έκφρασης για να πλουτίσουμε,(όχι ότι θα μας χάλαγε), αλλά για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω, δε διαπραγματευόμαστε στο ελάχιστο την αξιοπρέπεια του εγχειρήματος. Με άλλα λόγια θέλουμε, όσο περνάει από το χέρι μας, να το κρατήσουμε αγνό και απαλλαγμένο από συμπεριφορές υποκρισίας, βλακείας και ματαιοδοξίας, συμπτώματα δυστυχώς ευρέως διαδεδομένα στους κύκλους της ελληνικής "χιπ χοπ κοινότητας" (και όχι μόνο).

           Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, και κατανοώντας ότι καλύτερα να πράττουμε παρά να περιμένουμε τον από μηχανής θεό, καλούμε τα άτομα που συμμερίζονται τις ιδέες μας να έρθουν σε επαφή μαζί μας με σκοπό το στήσιμο μιας ραπ κολεκτίβας. Μιας ομάδας δηλαδή ατόμων που ασχολούνται με το ραπ (ή με μουσική που στηρίζεται στο λόγο γενικότερα), με το video, κλπ. ή που απλώς θέλουν να στηρίξουν το εγχείρημα. Μέσα από αυτή την ομάδα θα μας δοθεί η ευκαιρία να δημιουργούμε από κοινού μουσική με τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία αξιοπρέπεια και με τις λιγότερες δυνατές εκπτώσεις σε ποιότητα, να κάνουμε περισσότερες και καλύτερες συναυλίες, να βγάζουμε συχνότερα δίσκους με μουσική που γουστάρουμε. Δε θέλουμε απλά άρνηση απέναντι στην υπόλοιπη χιπ-χοπ κοινότητα και εσωστρέφεια, αλλά δημιουργικότητα, κόσμο με ανοιχτό μυαλό που να συζητά και αντιπρόταση. Να στήσουμε μια κολεκτίβα με σαφές αντικαπιταλιστικό υπόβαθρο που να βγάζει ραπ αιχμηρό και δυνατό, που να τροφοδοτείται από και να τροφοδοτεί τον διάλογο, απαλλαγμένη από τη γενικότερη βλακεία και την αναπαραγωγή των κλισέ της "πολιτικής μουσικής" και της οριοθετημένης από τους πάνω κοινής λογικής.

          Όσοι νιώθετε τα ίδια με μας και το λέει η καρδιά σας μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα παρακάτω email για να βρεθούμε και να συζητήσουμε.

          -- tosfalma@hotmail.com
          -- tomiasma@hotmail.com
          -- aitiokaiapotelesma.blogspot.com
          -- tomiasma.blogspot.com